Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το κοριτσι στο κουτι.

    την οδηγησε σε ενα μαγικο μερος γεματο φως.
φως που τρομαξε τα σκοταδια της και εβγαιναν απο το στομα της σαν κραυγες.
οσα ονειρευτηκε ειχαν ξυπνησει μπροστα της και σαν παιδια που τριβουν τα ματια
αρχισε να παιζει την ζωη της σαν νοτες.
το κοριτσακι που χορευε κλεισμενο στο κουτι του στο γκρι δωματιο απελευθερωθηκε.
τα ποδια της πονουσαν απο τις αλυσιδες κι εκεινος την εβαλε να περπαταει στην ζεστη αμμο, της εδειξε τα καλοκαιρια και τα δειλινα, αναψε φωτια στην παραλια και της χαρισε λουλουδια.
ομως το κοριτσι δεν ειχε φωνη.
δεν ειχε ματια ουτε χερια, φοβοταν και κρυωνε.
για καθε της χαρα γεννιοταν φοβος και οσο κι αν εκεινος την επειθε να πεταξει τα ποδια της πληγωμενα καρφωνονταν στην γη.
της  εγραψε τραγουδια και στα ματια του σημαδεψε ενα της γελιο.
ενωθηκαν μεστα αγρια κυμματα και εσκισαν τις σαρκες τους να γινουν ενα.
τα δακρυα τους ενωθηκαν και τους επνιξαν.
και σε μια ανατολη ειπαν πικρα λογια.
την κοιτουσε καθως εφευγε αφου ξενυχτησε στα ποδια της.
ηξερε πως θα κρατουσε αιωνια η απουσια της . θα κρατουσε αιωνια η θλιψη τους.
πως να ενωσεις τον ηλιο με το μακρινο το αστερι?
τα σκοταδια γυρισαν και την εψαχναν και αφου κρυφτηκε στο φως των αναμνησεων της , την βρηκαν παλι.
το κοριτσι κρυφτηκε στο κουτι και καθε φορα που καποιος κουρδιζε το κουτι την  εβλεπε να κλαιει και το εκλεινε ξανα και ξανα μεχρι που η κοπελα κλειδωθηκε για παντα.


https://www.youtube.com/watch?v=ZrVOcehCyCw&index=169&list=FLcNp06RLz50C6bP4JqZy3YQ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …