Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2018

θα σου μιλησω

Εικόνα
για εκεινα που κλεβουν τις μερες και τις νυχτες μου. Χτες το πρωι επεσε στα χερια μου η κωμικογραφος gemma corell, η σπουδαια αυτη καλλιτεχνιδα που "ζωγραφισε "την ζωη με αγχωδεις διαταραχες και κρισεις πανικου, ξεφυλιζα και τα ματια μου ετρεχαν ποταμια οταν συνειδητοποιησα πως ηταν σαν να κοιταζω σε καθρεφτη, ολα εκεινα που με μαεστρια κρυβω 11 χρονια ηταν εδω μπροστα μου . Σε εμενα ναι , σε εμενα που εσυ ειχες πει πως αποκλειεται να μου συμβαινει γιατι ειμαι η χαρα της ζωης, ο ανθρωπος που παντα γελαει με την καρδια του. ειχε τυχει σε εμενα ομως και παλευω με την σκια του εαυτου μου εδω και 11 ολοκληρα χρονια. Ειμαι εγω που παλευω να συγχρονισω την αναπνοη μου οταν προκειται να κανω πραγματα απλα ,καθημερινα , πραγματα που εσυ εχεις ως δεδομενα. για παραδειγμα να βγεις μια βολτα με τους αγαπημενους σου, να πας σινεμα , στο σχολειο του παιδιου σου , στον γιατρο η στην θαλασσα. Δεν κανει διακρισεις η κριση πανικου σε βρισκει παντου . Και να μαι εδω  να ξεφυλλιζω ενα κομικ κ…

Σαν σημερα

Εικόνα
μεσα σε ενα σου γελιο κρυφτηκα
μου εμαθες να στεκομαι ορθια να παλευω
να γενναω ανθρωπια
μα σημερα που ειμαι μανα
σε σκεφτομαι να τρεχεις στην αγκαλια της
να σκουπιζεις τα δακρυα της
να γελας
να μας τραγουδας .
σημερα εκεινοι ειναι ακομη εδω χωρουν στο δωματιο ,χωρουν σε αυτο τον κοσμο ακομη
σε αυτο τον κοσμο που αδειασε απο σενα.
ΜΑΝΑ
γυρισα να πεις .
ΜΑΝΑ
δεν εφυγα ποτε να πεις
ΜΑΝΑ

Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά
να μην τολμήσω να κοιτάξω τα αστέρια
μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά
πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια
θέλουνε τώρα να μου φτιάξουν μια φωλιά
που εκεί πάνω της το φόβο την ασχήμια
κι ένα κλάμα γοερό και μια αλυσίδα βαριά
κουβαλάει την κατάρα των θεών και τη βλασφήμια
δε θα δακρύσω μα ούτε και δε θα φοβηθώ
δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρα μου
ελεύθερα ψηλά πολύ ψηλά πετώ
κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου
και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να'ρθούν
σ'αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει
αρκεί να μη δακρύσουν …

Αγουρη

Εικόνα
δυο δυο τα σκαλια
αγουρα ξυπνηματα αισθησεων λιγοψυχουν στο βλεμμα της δεν ηξερε αν ξερει κι αν θα μαθει τελικα ομως προσπαθουσε. στα γονατα οι πληγες ακομα να κλεισουν ειχαν πει αν παντρευτεις θα γιανει δεν εγιανε μεσα της κοσμοι κολυμπουσαν στα αδυτα και πνιγονταν οι λεξεις στο στομα της. ηξερε μονο να γραφει και  να να χαμογελαει κι ας επεπλεε απο μια ακομη καταστροφη. ηθελε να θελει . δυνατη φωνη να μαχεται να αποδειξει πως ειναι αλωβητη μα τοσο ευθραστη συγχρονως  να σπαζει καθε φορα που θυμοταν πως ειναι να θελει.  πως ειναι να αναπνεεει με σιγουρια. οπως τοτε που μια αγκαλια συνεδεσε μεσα της τα παντα  και στα αληθεια λειτουργησε  δυο δυο τα σκαλια κι ενα ξεχασμενο τραγουδι να  στολιζει τα χειλη


Μικρακι μου

Εικόνα
ξερεις για ενα σου γελιο

ξερεις αραγε?
εισαι το  γλυκο του κουταλιου μου και η καρδια μου λιγωνει μπροστα σε ενα γελιο σου
θα μπορουσα να γραφω μερες για σενα αλλα οι λεξεις ειναι τοσο μικροσκοπικες μπροστα στις αγκαλιες μας και στις καληνυχτες που δεν αφηνεις το χερι μου.
μεγαλωνεις μικρη -μεγαλη μου αγαπη και δεν ξερω που να σταθω για να μην σκιασω τα ονειρα σου.
τι ειναι λαθος και τι σωστο ,
να σου τραγουδω η να παψω?
να γκρινιαζω και να ξενυχτω ?
μεγαλωνουν τα φτερα σου και λες μπορω και κοιτα
κι εγω μικραινω  ολο και πιο πολυ στα ματια σου , ξεμακραινω και ετσι απο μακρια σαγαπω καθε δευτερολεπτο πιο πολυ, ετσι απο μακρια να σε βλεπω να πετας.
να πετας στα πιο τρελα σου ονειρα
να ερωτευεσαι .να αγαπας και να αγαπιεσαι
να κερδιζεις
να χανεις
να σεβεσαι να δακρυζεις απο χαρα ειτε απο λυπη,
να πεφτεις και να ξανασηκωνεσαι
κι οταν θελω να τρεξω να σου κρατησω το χερι να μου λες μπορω!
Ανθρωπενιο μου μικρο
τρεξε
ζησε
αγαπα
πετα
χαμογελα οσο πιο συχνα μπορεις
ΖΗΣΕ

ξερεις
θα
ειμαι
παντ…

κοιταζε με

Εικόνα
κοιταζε με


η ανασα σου στεκει εκει στον φραχτη , ο ηλιος πεφτει στα ματια σου
δεν μπορω να δω το αντιο σου
ξεμακραινεις , γινεσαι κουκιδα και ολο μικραινεις
φοβαμαι μην σε χασω ετσι που μικρυνες.
ακουω το κυμα σε βλεπω να προσευχεσαι
να ξεκολλησω απο τα τοιχωματα του μυαλου σου
δεν μπορω προσπαθησα
μας ξεχασαμε εδω και νομισαμε πως προχωραμε
και το μονο που καταφεραμε ειναι να παταμε στα βηματα ο ενας του αλλου
να γινουμε φαντασματα του ιδιου μας του παραμυθιου.
κοιταζε με
εστω.


Ακίνητη

Εικόνα
Σου μιλουσα .

πλυθυντικος αριθμος για εναν αυθαιρετο ενικο.

μονη στο δωματιο .

κοιτουσα σκοταδια στα ματια .
δεν ερχοσουν τοτε δεν ηρθες και τωρα.
κι απο οσα ειπαμε δεν καταλαβες λεξη.

το σωμα αδειο απο εκρηξη και το στομα γεματο πονο,
ματωνω τα δαχτυλα
θελω να με αγγιξεις

στο μετωπο ξεσπουν καταιγιδες και στα ονειρα φυσαει βοριας
μην σε νοιαζει πια
  ξεχασα πως ηταν


μονο που εμεινε η θλιψη.

Μικρη μου

Εικόνα
Δεν μπορω να σε βγαλω απο το μυαλο μου μικρη μου πυγολαμπιδα, γιατι οταν ηρθες και καθησες αναμεσα στα χερια μου ο αερας που φυσηξε γεμισε το στομαχι μου πεταλουδες. εκεινες τις πεταλουδες με τα μυρια χρωματα κι αρωματα που σε ζαλιζουν κι ονειρευεσαι ξυπνητος . δεν μπορω να σε βγαλω απτο μυαλο μικρη μου γιατι εγω κι εσυ ειμαστε απο το ιδιο συννεφο. χαμογελας και ξημερωνουν  ουρανια τοξα . Μου εμαθες τοσα πολλα αθελα σου μικρη μου, να ζωγραφιζω σκιες και να σωπαινω τα κυματα, να ερωτευομαι αστερια και να κρυφακουω προσευχες, μου εμαθες να αγαπαω σαν να ημουν ενας ,δυο , τρεις και τεσσερις μαζι. δεν μπορω να σε βγαλω απτο μυαλο μου γιατι μαζι εχουμε πολλα να κανουμε , θα σου σκαλισω μια καρδια σε ενα παγκακι και θα μοιραστουμε ατελειωτες στιγμες , θα γραψουμε παραμυθια και θα κλειδωσουμε φαντασματα. θελω να χορευουμε και να γελαμε μεχρι να κοβετε η αναπνοη μας. με ακους μικρη μου το ξερω . χαμογελασε μου να γινει παλι μπλε ο ουρανος. χαμογελασε μου και κρατα με θα πεταξουμε  . σαγαπω.



ανθρωπινη ασπιδα

Εικόνα
ποση σταχτη γεμισε η καρδια σου?
εισεπνευσες ολο τον θανατο , τις αγκαλιες και τις κραυγες και τωρα πνιγεσαι σε εναν ουρανο που δεν λεει να γεννησει ηλιους και παλι.
ειναι καλοκαιρι και κρυωνει η ψυχη σου.
μια αγκαλια που εγινε μαζικη κραυγη σου διδαξε να κοιταξεις γυρω σου, να τρεξεις να βοηθησεις , να αγκαλιαζεις το παιδι σου καθε δευτερολεπτο που περναει.
μην θυμωνεις με ολους
κοιτα με στα ματια
αν εμαθες κατι ειναι να εισαι ανθρωπος.
δεν σου ανηκει τιποτα
κι ολα οσα ειχαμε χαθηκαν.
καιρος να φυτεψουμε παλι την ελπιδα, να στεγνωσουμε τα δακρυα, να προσευχηθουμε για ολους εκεινους που χαθηκαν .
κοιτα , τρομαξε το καλοκαιρι και ντυθηκε καταστροφες ομως μην ξεχασεις πως εσυ κι εγω , εμεις θα το γυρισουμε το κακο, αν ενωθουμε σε μια τεραστια αγκαλια με κοινο παλμο ,, χωρις θρησκειες, χρωματα και πολιτικες πεποιθήσεις, μια αγκαλια ανθρωπινης λαιλαπας που θα σβησει καθε φωτια, θα κανει καθε δεντρο να σκιασει ξανα, την θαλασσα μανα να σωπασει.
καποτε θα μαθουμε.
θα τα καταφερουμμε.
κοιτα…

Τα εχεις ολα

Σου ελειπε μονο η καρδια.
Ολα τα αλλα τα ειχες. Στοιχισμενα ,λαιμος κεφαλι χερια ποδια κοιλια.
Μονο η καρδια και τα ζεστα χερια.
Η θερμή.
Ο χτυπος ,το νοιαξιμο.
Ολα τα ειχες
Βαφεσαι ,ντύνεσαι,βγαινεις.
Ποζαρεις και ποζαρουν.
Ηλεκτρικα κύματα ,μυνηματα σε οθονες.
Ειδοποιησεις κι ανασες ολα σε ενα διακριτικο μπιπ στην ακρη του καινουργιου κοσμου.
Ολα τα ειχες.
Θα θελα να σε αγκαλιασω και να τρωμε καρπουζι, να βρωμιζουν οι πατουσες απο τους δρομους ,να φτυνεις κουκουτσια στο χερι και να κοιμασαι τα μεσημερια διαβαζοντας ,χαρτινα ποιηματα.
Ολα τα ειχες.
Τα τεράστια ματια και την απεραντη πολη ,ολα τα γκατζετ και τον εξοπλισμο να,αγγιξεις τα αστέρια μα εσυ κοιτας τα παπουτσια σου.
Θα θελα να σε μυριζω και να ζωγραφίζω στην πλατη σου ηλιους, να τρεχουμε , να μετραμε παγωτα και γυαλενιες..
Τα ειχες ολα .
Μα εγω ειχα δεντρα και μελανιες στα ποδια, ψωμι με τριμμένη ντοματα και πρωτο φιλι στην πλατεια.
Μην το γκουγκλαρεις δεν θα το βρεις .
Τα εχεις ολα .
Μην κοιτας τα παπουτσια σου ,κοιταξε τ…

Αγρια φραουλα

Εικόνα
Τραγανες λεξεις και  αποπνικτικα φιλια, να τρεχει το ζουμι στα χερια να κολλαει το πατωμα απο αγαπη και αγρια φραουλα
φορουσε την μπλουζα του
φορουσε την καρδια της
αν ανοιγες τα ματια θα εβλεπες πως ειναι να κοιμουνται στο δικο μας ονειρο ,
πως ειναι να ειμαστε ξυπνιοι στην δικη τους πραγματικοτητα.
θα ηξερες αν τα μπαλονια νιωθουν βαρος κι αν τα πουλια βαρεθηκαν να πετουν, θα ηξερες αν θυμωσε η θαλασσα κι αν μαγαπας λιγο περισσοτερο απο χθες.
αν ανοιγες τα ματια θα σου εσφιγγα την κορδελα μου στην βεσπα και θα πατουσα στις μυτες των παπουτσιων σου για να μυρισω τα μαλλια σου
να ζωγραφιζω το στηθος σου και να γαργαλιεσαι να τρεχω και να με κυνηγας
να κολλαω  τσιχλες στις θαλασσες σου  και να γελας , να γελας ασταματητα.
να γελας μεχρι να λιωσουν τα χρωματα του ουρανιου τοξου,
ανοιξε τα ματια
ανοιξε τα

Το κοριτσι στο κουτι.

την οδηγησε σε ενα μαγικο μερος γεματο φως.
φως που τρομαξε τα σκοταδια της και εβγαιναν απο το στομα της σαν κραυγες.
οσα ονειρευτηκε ειχαν ξυπνησει μπροστα της και σαν παιδια που τριβουν τα ματια
αρχισε να παιζει την ζωη της σαν νοτες.
το κοριτσακι που χορευε κλεισμενο στο κουτι του στο γκρι δωματιο απελευθερωθηκε.
τα ποδια της πονουσαν απο τις αλυσιδες κι εκεινος την εβαλε να περπαταει στην ζεστη αμμο, της εδειξε τα καλοκαιρια και τα δειλινα, αναψε φωτια στην παραλια και της χαρισε λουλουδια.
ομως το κοριτσι δεν ειχε φωνη.
δεν ειχε ματια ουτε χερια, φοβοταν και κρυωνε.
για καθε της χαρα γεννιοταν φοβος και οσο κι αν εκεινος την επειθε να πεταξει τα ποδια της πληγωμενα καρφωνονταν στην γη.
της  εγραψε τραγουδια και στα ματια του σημαδεψε ενα της γελιο.
ενωθηκαν μεστα αγρια κυμματα και εσκισαν τις σαρκες τους να γινουν ενα.
τα δακρυα τους ενωθηκαν και τους επνιξαν.
και σε μια ανατολη ειπαν πικρα λογια.
την κοιτουσε καθως εφευγε αφου ξενυχτησε στα ποδια της.
ηξερε πως θα κρατουσε…

Υς υγειαν

Εικόνα
Να σου τελειωνουν οι λεξεις και να απομενεις με το συναισθημα,
αυτο το πνιγερο γελιο που αρνειται να ενηλικιωθει και μενει αγεννητος λυγμος στον λαιμο.
η μυρωδια σε ταξιδευει παντα πισω ποτε μπροστα.
αδειανα χερια και βηματα στο απειρο.
γελουσες και χορευαν οι ουρανοι.
                                               Ας πιουμε στους ουρανους.
στο φεγγαρι και στον ηλιο που δεν ανταμωνουν ποτε.

Εικόνα
Ο χρονος παγωσε
το κοριτσι δεν βγηκε απο το κουτι
η μελωδια  εσπασε το τζαμι
η βροχη καταπιε μια προσευχη
και εκεινος κρατησε αλλο χερι.
και η σκια  ,
η σκια του ποτε δεν επαψε να χορευει μπροστα στον ηλιο,



                                                          ειχε σχηματισει εναν κυκλο
                                                            και ξαπλωσε μεσα του
                                                                  το κοριτσι τα εβαλε με τις κραυγες
                                                                με τις ανασες και τα σκοταδια
                                                                  ομως δεν προλαβε .

                                          ο χρονος παγωσε τον κυκλο.
                                                        κι αποκοιμηθηκε στην ψευτικη μητρα.

Grow

Εικόνα
Κοιταξε μεσα στα ματια,  αυτες τις πηγες ενεργειας που εκτοξευαν αληθειες οσο το σωμα εφτυνε ψεμμα και ενωσε ολα τα δακρυα για να μπορεσει να κολυμπησει στην αντιπερα οχθη, στην ψυχη. κανεις ποτε δεν της κρατησε το χερι τοσο δυνατα  , κανεις δεν καταφερε να αποκωδικοποιησει ενα της γελιο.  Κλειδωσε μεσα της ολα εκεινα που την απετρεπαν να συναντησει τον αληθινο εαυτο της , ολα εκεινα που της φορεσαν , ολα εκεινα που την επνιγαν και πηρε φορα χτυπωντας με δυναμη σε ολους τους τοιχους που υψωνε στον δρομο της και λιγο πριν  πνιγει μεσα στον ιδιο της τον εαυτο , σωθηκε .

Μην αφησεις το χθες να σε ντυσει στο αυριο, εξω ηρθε η ανοιξη . θελω να σε βλεπω να βγαζεις ανθους να σε μυριζω στον αερα να σε ποτιζω να  αναπνεεις.

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.