Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2018

Ακολουθήσε

Εικόνα
Τα παιδια τρέχουν τα βλέπεις;
Άνοιξε με δυναμη τα μάτια σου και πιασε το χέρι μου ,  πρεπει να τα ακολουθήσουμε.
Τρέξε αλλά κράτα με,  κάθε λίγο να θυμασαι να με κοιτάζεις για να σου χαμογελάω.
Ο αέρας που δημιουργουν είναι η ανάσα της γης,  τα παιδια με τα ποδοβολητα τους,  είναι η ανάσα της γης με ακους;
Τρέξε να προ φτάσουμε πριν μεγαλώσουν να μας δείξουν τον δρόμο. 
Πριν να γίνουν δηθεν μεγάλοι και τράνοι,  με τις σοβαρές δουλειές τους και τα αγχη τους,  τα ξενυχτια και τις διπλες  ζωές τους.
Τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς,  ακολουθησε τα γέλια,  Τις λασπες και τις φούσκες,  τρέξε...

Oχι για εμας.

Εικόνα
Tο αποφασισα δεν υπαρχει ο χρονος.
οχι για εμας. τον εκδιωξα , τον καταραστηκα τον απομακρυνα και σωθηκαμε αγαπη μου. δεν μας γκριζαρε τα ματια , τις μνημες τις φωτογραφιες, δεν μας στοιχειωσε οχι. να ησυχασεις αγαπη μου γιατι βγαζω παλι τα παπουτσια και ερχομαι να σε βρω εκει , ερχομαι και δεν με σταματαει κανεις. νομιζω πως μπορω να σε δω γιατι πλησιαζω , μην στεκεσαι εκει ακινητος δεν μας καταφεραν αγαπη μου απλωσε το χερι σου οπως διαταζει η καρδια σου σε βλεπω , σε νιωθω σε πλησιαζω  τα μεγαλα ματια σου γιατι τα πλυμμηρισες? γελας και κλαις μαζι . θυμασαι που καταφερναμε να σταματησουμε τους παλμους μας συγχρονικα? θυμασαι αγαπη μου?  ερχομαι με ακους και κατεστρεψα τον χρονο , τον ελιωσα σε μια στιγμη  τον εκανα να κοκκινησει οταν ειδε ποσο ετοιμοι ειμαστε αγαπη μου, πως στεκαμε ακινητοι στα χρονια κι ας γυρνουσε γυρω μας σαν λεαινα  κι ας το αιμα μας εβραζε και εκεινος μουγκριζε απειλητικα στην λεια του, εγω τον κατεστρεψα τον χρονο στο ορκιζομαι. οταν με πλησιασε κοιταξε στα …

Ηappy end

Εικόνα
Τους ακουγε απτα σκαλια να γλυκοψιθυριζουν, μπορουσε να νιωσει ακομα και τα αγγιγματα τους, τις μακρινες σιωπες τους και τα ματια που ανοιγοκλειναν μονο για να αποτυπωσουν την εικονα ο ενας του αλλου.
Εκεινη μοναχη πισω απο βαριες κουρτινες να κρυφοκοιταζει την ζωη, η οθονη της ειχε γεμισει στατικα φιλια και υποσχεσεις.
Εκει εξω επεμενε ειναι η ζωη μα εκει μεσα ηταν ολοκληρος ο κοσμος της, πισω απο καλωδια και ηχητικες ενοχλησεις, enter και πρασινα φωτακια.
Μιλουσαν για μηνες κι υστερα για χρονια ,μοιραστηκαν φωτογραφιες ,αληθειες και ψεμματα, δακρυα και λογια ανειπωτα.
Μεταδιδεται μωρε το συναισθημα πισω απο κρυες οθονες και αναπαντητες κλησεις?
μπορεις να εισχωρησεις αρκετα ωστε να νιωσεις ?
Δεν ξερω.
Ισως να βολευει αυτη η εποχη , η εναλλακτικη παρουσια της απουσιας.
η ηλεκτρονικη αγκαλια σε ενα κατακιτρινο εμοτικον με ρουζ στα μαγουλα , ενα χερακι (like) και ιστοριες φτιαχτες που αυτοκαταστρεφονται μεσα στην μερα απο τον ιδιο σου τον λογαριασμο.
οπτικες γωνιες και σελφι , υποκουλ…

Εσυ ησουν που εφευγες

Ψιθυρισε δυο τρεις λεξεις και εκλεισε την πορτα.
Εκτοτε δεν τον ειδαν ποτε ξανα, ετσι απλα.
Κι ολα εκεινα τα αναπαντητα ερωτηματικα μαυριζαν το ταβανι , πολυκαιρισμενα ερωτηματικα  που γεμιζαν υγρασια την ψυχη και τα ματια της.
Και το ταβανι, αυτο που κοιτουσε συχνα τελευταια. ενταξει ισως να περασαν δεκαπεντε χρονια μα εκεινη εμεινε  σιωπηλη κι ακινητη μεσα της αναπτυξιακα μεχρι να καταλαβει γιατι. τι ηταν αυτο που τον απωθησε , γιατι δεν ηταν εκει οταν καιγοταν στον πυρετο? Βασικα παντα πιστευε πως υπηρχε μεσα στους ανθρωπους ενας αυτοματος μηχανισμος συμβατοτητας που εβγαινε προς τα εξω ορμητικα με διαφορα σημαδια . ας πουμε πως εκεινος δεν τα ενιωσε. τελος. Ομως πως καταφερνουμε να διαλυουμε τις ζωες μας για μια πολυκαιρισμενη απωλεια ? Βρισκεσαι ξαφνικα στην καρεκλα του θεραπευτη και μιλας για εκεινον που δεν γνωρισες ποτε. παραπονα και κρισεις , μελαγχολια και ακαρπες προσπαθειες να βρεις το πραγματικο νοημα . Βασικα κοιτα, νιωθεις μονος , ομως ησουν μονος πριν σε παρατησουν, μ…

εκπληξη

Σταγονα
Ξεχειλισε η καρδια και εβαψε το δωματιο κοκκινο.
ελλειψη σιδηρου ειπαν αλλα οχι. η δικη του ελλειψη την κατευθυνε σε εκλειψη.
Εικόνα
τυλιξε με ξανα
μεσα στον εαυτο μου αργα  γυρω γυρω  να γυρναω σε καθε πτυχη  του εαυτου μου ξανα και ξανα να θυμαμαι να ξεχναω τυλιξε με με εκεινη την λεπτη  κατακοκκινη κλωστη που μας κραταει φυλακισμενους στα ονειρα.

Να περιμένεις.

Εικόνα
Και θα πεφτουν χιλιαδες τα αστερια στα ματια σου
Θα ναι τοσα που θα δεις με το φως τους
Κοσμους που ονειρευτηκες
Θα ναι κυριακη και θα,σαι ορθιος και έτοιμος απο χρονια
Τα  παιδια θα ζωγραφιζουν ηλιους και παλι και εσυ θα γελας με το γελιο αυτο που τραγουδάει στους χειμωνες η ανοιξη.
Οι πλατειες θα βουιζουν χαρες
Και το ψωμι ζεστο
Θα ξερεις να αγαπας κι εσυ οπως κι εγω χωρις ορια
Χωρίς λογια
Μονο με ανασες και φιλιά
Να τρωω το στομα σου και να φοραω το σωμα σου σαν ενα.
Κανεις δεν θα ναι μοναχος.
Εκεινη η μερα θα ειναι η μερα που χιλιαδες αστερια θα γινουν τα ματια σου.
Να με/την περιμενεις.
Δεν αργει.
Τα Ρολόγια δεν θα υπάρχουν στο ορκιζομαι κι ουτε το κόμμα ,ουτε η τελεία δεν θα προλαβει να σωπασει ολα εκεινα που δεν προφτασαμε
Γιατι δεν θα υπαρχουν
Μονο εμεις.

Σαν σημερα

Εικόνα
μεσα σε ενα σου γελιο κρυφτηκα
μου εμαθες να στεκομαι ορθια να παλευω
να γενναω ανθρωπια
μα σημερα που ειμαι μανα
σε σκεφτομαι να τρεχεις στην αγκαλια της
να σκουπιζεις τα δακρυα της
να γελας
να μας τραγουδας .
σημερα εκεινοι ειναι ακομη εδω χωρουν στο δωματιο ,χωρουν σε αυτο τον κοσμο ακομη
σε αυτο τον κοσμο που αδειασε απο σενα.
ΜΑΝΑ
γυρισα να πεις .
ΜΑΝΑ
δεν εφυγα ποτε να πεις
ΜΑΝΑ

Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά
να μην τολμήσω να κοιτάξω τα αστέρια
μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά
πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια
θέλουνε τώρα να μου φτιάξουν μια φωλιά
που εκεί πάνω της το φόβο την ασχήμια
κι ένα κλάμα γοερό και μια αλυσίδα βαριά
κουβαλάει την κατάρα των θεών και τη βλασφήμια
δε θα δακρύσω μα ούτε και δε θα φοβηθώ
δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρα μου
ελεύθερα ψηλά πολύ ψηλά πετώ
κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου
και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να'ρθούν
σ'αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει
αρκεί να μη δακρύσουν …

Αγουρη

Εικόνα
δυο δυο τα σκαλια
αγουρα ξυπνηματα αισθησεων λιγοψυχουν στο βλεμμα της δεν ηξερε αν ξερει κι αν θα μαθει τελικα ομως προσπαθουσε. στα γονατα οι πληγες ακομα να κλεισουν ειχαν πει αν παντρευτεις θα γιανει δεν εγιανε μεσα της κοσμοι κολυμπουσαν στα αδυτα και πνιγονταν οι λεξεις στο στομα της. ηξερε μονο να γραφει και  να να χαμογελαει κι ας επεπλεε απο μια ακομη καταστροφη. ηθελε να θελει . δυνατη φωνη να μαχεται να αποδειξει πως ειναι αλωβητη μα τοσο ευθραστη συγχρονως  να σπαζει καθε φορα που θυμοταν πως ειναι να θελει.  πως ειναι να αναπνεεει με σιγουρια. οπως τοτε που μια αγκαλια συνεδεσε μεσα της τα παντα  και στα αληθεια λειτουργησε  δυο δυο τα σκαλια κι ενα ξεχασμενο τραγουδι να  στολιζει τα χειλη


Μικρακι μου

Εικόνα
ξερεις για ενα σου γελιο

ξερεις αραγε?
εισαι το  γλυκο του κουταλιου μου και η καρδια μου λιγωνει μπροστα σε ενα γελιο σου
θα μπορουσα να γραφω μερες για σενα αλλα οι λεξεις ειναι τοσο μικροσκοπικες μπροστα στις αγκαλιες μας και στις καληνυχτες που δεν αφηνεις το χερι μου.
μεγαλωνεις μικρη -μεγαλη μου αγαπη και δεν ξερω που να σταθω για να μην σκιασω τα ονειρα σου.
τι ειναι λαθος και τι σωστο ,
να σου τραγουδω η να παψω?
να γκρινιαζω και να ξενυχτω ?
μεγαλωνουν τα φτερα σου και λες μπορω και κοιτα
κι εγω μικραινω  ολο και πιο πολυ στα ματια σου , ξεμακραινω και ετσι απο μακρια σαγαπω καθε δευτερολεπτο πιο πολυ, ετσι απο μακρια να σε βλεπω να πετας.
να πετας στα πιο τρελα σου ονειρα
να ερωτευεσαι .να αγαπας και να αγαπιεσαι
να κερδιζεις
να χανεις
να σεβεσαι να δακρυζεις απο χαρα ειτε απο λυπη,
να πεφτεις και να ξανασηκωνεσαι
κι οταν θελω να τρεξω να σου κρατησω το χερι να μου λες μπορω!
Ανθρωπενιο μου μικρο
τρεξε
ζησε
αγαπα
πετα
χαμογελα οσο πιο συχνα μπορεις
ΖΗΣΕ

ξερεις
θα
ειμαι
παντ…

κοιταζε με

Εικόνα
κοιταζε με


η ανασα σου στεκει εκει στον φραχτη , ο ηλιος πεφτει στα ματια σου
δεν μπορω να δω το αντιο σου
ξεμακραινεις , γινεσαι κουκιδα και ολο μικραινεις
φοβαμαι μην σε χασω ετσι που μικρυνες.
ακουω το κυμα σε βλεπω να προσευχεσαι
να ξεκολλησω απο τα τοιχωματα του μυαλου σου
δεν μπορω προσπαθησα
μας ξεχασαμε εδω και νομισαμε πως προχωραμε
και το μονο που καταφεραμε ειναι να παταμε στα βηματα ο ενας του αλλου
να γινουμε φαντασματα του ιδιου μας του παραμυθιου.
κοιταζε με
εστω.


Ακίνητη

Εικόνα
Σου μιλουσα .

πλυθυντικος αριθμος για εναν αυθαιρετο ενικο.

μονη στο δωματιο .

κοιτουσα σκοταδια στα ματια .
δεν ερχοσουν τοτε δεν ηρθες και τωρα.
κι απο οσα ειπαμε δεν καταλαβες λεξη.

το σωμα αδειο απο εκρηξη και το στομα γεματο πονο,
ματωνω τα δαχτυλα
θελω να με αγγιξεις

στο μετωπο ξεσπουν καταιγιδες και στα ονειρα φυσαει βοριας
μην σε νοιαζει πια
  ξεχασα πως ηταν


μονο που εμεινε η θλιψη.

Μικρη μου

Εικόνα
Δεν μπορω να σε βγαλω απο το μυαλο μου μικρη μου πυγολαμπιδα, γιατι οταν ηρθες και καθησες αναμεσα στα χερια μου ο αερας που φυσηξε γεμισε το στομαχι μου πεταλουδες. εκεινες τις πεταλουδες με τα μυρια χρωματα κι αρωματα που σε ζαλιζουν κι ονειρευεσαι ξυπνητος . δεν μπορω να σε βγαλω απτο μυαλο μικρη μου γιατι εγω κι εσυ ειμαστε απο το ιδιο συννεφο. χαμογελας και ξημερωνουν  ουρανια τοξα . Μου εμαθες τοσα πολλα αθελα σου μικρη μου, να ζωγραφιζω σκιες και να σωπαινω τα κυματα, να ερωτευομαι αστερια και να κρυφακουω προσευχες, μου εμαθες να αγαπαω σαν να ημουν ενας ,δυο , τρεις και τεσσερις μαζι. δεν μπορω να σε βγαλω απτο μυαλο μου γιατι μαζι εχουμε πολλα να κανουμε , θα σου σκαλισω μια καρδια σε ενα παγκακι και θα μοιραστουμε ατελειωτες στιγμες , θα γραψουμε παραμυθια και θα κλειδωσουμε φαντασματα. θελω να χορευουμε και να γελαμε μεχρι να κοβετε η αναπνοη μας. με ακους μικρη μου το ξερω . χαμογελασε μου να γινει παλι μπλε ο ουρανος. χαμογελασε μου και κρατα με θα πεταξουμε  . σαγαπω.



ανθρωπινη ασπιδα

Εικόνα
ποση σταχτη γεμισε η καρδια σου?
εισεπνευσες ολο τον θανατο , τις αγκαλιες και τις κραυγες και τωρα πνιγεσαι σε εναν ουρανο που δεν λεει να γεννησει ηλιους και παλι.
ειναι καλοκαιρι και κρυωνει η ψυχη σου.
μια αγκαλια που εγινε μαζικη κραυγη σου διδαξε να κοιταξεις γυρω σου, να τρεξεις να βοηθησεις , να αγκαλιαζεις το παιδι σου καθε δευτερολεπτο που περναει.
μην θυμωνεις με ολους
κοιτα με στα ματια
αν εμαθες κατι ειναι να εισαι ανθρωπος.
δεν σου ανηκει τιποτα
κι ολα οσα ειχαμε χαθηκαν.
καιρος να φυτεψουμε παλι την ελπιδα, να στεγνωσουμε τα δακρυα, να προσευχηθουμε για ολους εκεινους που χαθηκαν .
κοιτα , τρομαξε το καλοκαιρι και ντυθηκε καταστροφες ομως μην ξεχασεις πως εσυ κι εγω , εμεις θα το γυρισουμε το κακο, αν ενωθουμε σε μια τεραστια αγκαλια με κοινο παλμο ,, χωρις θρησκειες, χρωματα και πολιτικες πεποιθήσεις, μια αγκαλια ανθρωπινης λαιλαπας που θα σβησει καθε φωτια, θα κανει καθε δεντρο να σκιασει ξανα, την θαλασσα μανα να σωπασει.
καποτε θα μαθουμε.
θα τα καταφερουμμε.
κοιτα…

Τα εχεις ολα

Σου ελειπε μονο η καρδια.
Ολα τα αλλα τα ειχες. Στοιχισμενα ,λαιμος κεφαλι χερια ποδια κοιλια.
Μονο η καρδια και τα ζεστα χερια.
Η θερμή.
Ο χτυπος ,το νοιαξιμο.
Ολα τα ειχες
Βαφεσαι ,ντύνεσαι,βγαινεις.
Ποζαρεις και ποζαρουν.
Ηλεκτρικα κύματα ,μυνηματα σε οθονες.
Ειδοποιησεις κι ανασες ολα σε ενα διακριτικο μπιπ στην ακρη του καινουργιου κοσμου.
Ολα τα ειχες.
Θα θελα να σε αγκαλιασω και να τρωμε καρπουζι, να βρωμιζουν οι πατουσες απο τους δρομους ,να φτυνεις κουκουτσια στο χερι και να κοιμασαι τα μεσημερια διαβαζοντας ,χαρτινα ποιηματα.
Ολα τα ειχες.
Τα τεράστια ματια και την απεραντη πολη ,ολα τα γκατζετ και τον εξοπλισμο να,αγγιξεις τα αστέρια μα εσυ κοιτας τα παπουτσια σου.
Θα θελα να σε μυριζω και να ζωγραφίζω στην πλατη σου ηλιους, να τρεχουμε , να μετραμε παγωτα και γυαλενιες..
Τα ειχες ολα .
Μα εγω ειχα δεντρα και μελανιες στα ποδια, ψωμι με τριμμένη ντοματα και πρωτο φιλι στην πλατεια.
Μην το γκουγκλαρεις δεν θα το βρεις .
Τα εχεις ολα .
Μην κοιτας τα παπουτσια σου ,κοιταξε τ…

Αγρια φραουλα

Εικόνα
Τραγανες λεξεις και  αποπνικτικα φιλια, να τρεχει το ζουμι στα χερια να κολλαει το πατωμα απο αγαπη και αγρια φραουλα
φορουσε την μπλουζα του
φορουσε την καρδια της
αν ανοιγες τα ματια θα εβλεπες πως ειναι να κοιμουνται στο δικο μας ονειρο ,
πως ειναι να ειμαστε ξυπνιοι στην δικη τους πραγματικοτητα.
θα ηξερες αν τα μπαλονια νιωθουν βαρος κι αν τα πουλια βαρεθηκαν να πετουν, θα ηξερες αν θυμωσε η θαλασσα κι αν μαγαπας λιγο περισσοτερο απο χθες.
αν ανοιγες τα ματια θα σου εσφιγγα την κορδελα μου στην βεσπα και θα πατουσα στις μυτες των παπουτσιων σου για να μυρισω τα μαλλια σου
να ζωγραφιζω το στηθος σου και να γαργαλιεσαι να τρεχω και να με κυνηγας
να κολλαω  τσιχλες στις θαλασσες σου  και να γελας , να γελας ασταματητα.
να γελας μεχρι να λιωσουν τα χρωματα του ουρανιου τοξου,
ανοιξε τα ματια
ανοιξε τα

Το κοριτσι στο κουτι.

την οδηγησε σε ενα μαγικο μερος γεματο φως.
φως που τρομαξε τα σκοταδια της και εβγαιναν απο το στομα της σαν κραυγες.
οσα ονειρευτηκε ειχαν ξυπνησει μπροστα της και σαν παιδια που τριβουν τα ματια
αρχισε να παιζει την ζωη της σαν νοτες.
το κοριτσακι που χορευε κλεισμενο στο κουτι του στο γκρι δωματιο απελευθερωθηκε.
τα ποδια της πονουσαν απο τις αλυσιδες κι εκεινος την εβαλε να περπαταει στην ζεστη αμμο, της εδειξε τα καλοκαιρια και τα δειλινα, αναψε φωτια στην παραλια και της χαρισε λουλουδια.
ομως το κοριτσι δεν ειχε φωνη.
δεν ειχε ματια ουτε χερια, φοβοταν και κρυωνε.
για καθε της χαρα γεννιοταν φοβος και οσο κι αν εκεινος την επειθε να πεταξει τα ποδια της πληγωμενα καρφωνονταν στην γη.
της  εγραψε τραγουδια και στα ματια του σημαδεψε ενα της γελιο.
ενωθηκαν μεστα αγρια κυμματα και εσκισαν τις σαρκες τους να γινουν ενα.
τα δακρυα τους ενωθηκαν και τους επνιξαν.
και σε μια ανατολη ειπαν πικρα λογια.
την κοιτουσε καθως εφευγε αφου ξενυχτησε στα ποδια της.
ηξερε πως θα κρατουσε…

Υς υγειαν

Εικόνα
Να σου τελειωνουν οι λεξεις και να απομενεις με το συναισθημα,
αυτο το πνιγερο γελιο που αρνειται να ενηλικιωθει και μενει αγεννητος λυγμος στον λαιμο.
η μυρωδια σε ταξιδευει παντα πισω ποτε μπροστα.
αδειανα χερια και βηματα στο απειρο.
γελουσες και χορευαν οι ουρανοι.
                                               Ας πιουμε στους ουρανους.
στο φεγγαρι και στον ηλιο που δεν ανταμωνουν ποτε.

Εικόνα
Ο χρονος παγωσε
το κοριτσι δεν βγηκε απο το κουτι
η μελωδια  εσπασε το τζαμι
η βροχη καταπιε μια προσευχη
και εκεινος κρατησε αλλο χερι.
και η σκια  ,
η σκια του ποτε δεν επαψε να χορευει μπροστα στον ηλιο,



                                                          ειχε σχηματισει εναν κυκλο
                                                            και ξαπλωσε μεσα του
                                                                  το κοριτσι τα εβαλε με τις κραυγες
                                                                με τις ανασες και τα σκοταδια
                                                                  ομως δεν προλαβε .

                                          ο χρονος παγωσε τον κυκλο.
                                                        κι αποκοιμηθηκε στην ψευτικη μητρα.

Grow

Εικόνα
Κοιταξε μεσα στα ματια,  αυτες τις πηγες ενεργειας που εκτοξευαν αληθειες οσο το σωμα εφτυνε ψεμμα και ενωσε ολα τα δακρυα για να μπορεσει να κολυμπησει στην αντιπερα οχθη, στην ψυχη. κανεις ποτε δεν της κρατησε το χερι τοσο δυνατα  , κανεις δεν καταφερε να αποκωδικοποιησει ενα της γελιο.  Κλειδωσε μεσα της ολα εκεινα που την απετρεπαν να συναντησει τον αληθινο εαυτο της , ολα εκεινα που της φορεσαν , ολα εκεινα που την επνιγαν και πηρε φορα χτυπωντας με δυναμη σε ολους τους τοιχους που υψωνε στον δρομο της και λιγο πριν  πνιγει μεσα στον ιδιο της τον εαυτο , σωθηκε .

Μην αφησεις το χθες να σε ντυσει στο αυριο, εξω ηρθε η ανοιξη . θελω να σε βλεπω να βγαζεις ανθους να σε μυριζω στον αερα να σε ποτιζω να  αναπνεεις.

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.