Πορτοκαλί καρέκλα

Την βρήκε να κάθεται στην πορτοκαλί καρέκλα μπροστά στον τοίχο με τους αποχαιρετισμούς.
 
<<Αυτονομείται ο ένοχος>> : του είπε και τα ματια της μαργαριτάρια πνιγμένα στον ωκεανό των δακρύων.
Τους είχε δει σε μια φωτογραφία .
Να χαμογελούν στο σύμπαν, να μειδιάζουν στην μοίρα και να ερωτέυονται απτην αρχή ,  να ονειρέυονται και να κρατιούνται απτο χέρι.
Να τον κοιτάζει να γρατζουνάει την κιθάρα και να σκαρώνει στίχους.
Εκείνη την νύχτα την άκουσα να ουρλιάζει.
Να φωνάζει ασυνάρτητες λέξεις και τα μάτια της να παίρνουν φωτιά.
Καπνός η ψυχή κι αυτός να χάνετε μέσα της για πάντα.
Απόψε σε ονειρέυτηκα κορίτσι .
Εσένα που απότομα σου άφησε το χέρι.
Πισω απο τον τοίχο με τα συνθήματα.
Πίσω απο τα δάκρυα.
Απο την πορτοκαλί καρέκλα.
Και το χέρι σου νιώθω στον ώμο μου ζεστό.
Κι ας μην σε ξέρω κι ας μην με έμαθες ποτε.

Για τον παυλο.
Για το κορίτσι.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

.

Μικρη μου