Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παλι εξω.

Στέκετε εξω στην βροχη.
Ξεπλενει τις πληγες απο το αλατι που τους εριχνε.
Φοβοταν πολυ και κατηγορηθηκε γιαυτο τις περισσοτερες φορες.
Οποτε πλησιαζε καποιος , εβλεπε την ασχημια μεσα της.
Την αρνηση.
Ρε μαγκα μου ξερεις ποσο παλευε για να ζησει;
Το πιο ευκολο πραγμα ειναι να τα παρατας.
Να κλεινεις την πορτα πισω σου.
Να αλυχτας σιωπωντας.
Δεν θυμαται τιποτα , ουτε νιωθει.
Μικρη ηταν; μεγαλωσε; δεν ξερει.
Μοιαζει πολυ με εκεινη ομως οχι αρκετα για να σταθει διπλα σου.
Οι ανθρωποι παλευουν με σκιες κι εκεινη μοχθησε να την εξημερωσει την σκια της.
Φευγεις;
Θα στριψει ενα τσιγαρο και τα ποδια της θα χορευουν αγωνιες.
Νευροσπασμα. Ετσι την προσφωνουσαν.
Νευροσπασμα.
Αποδεικνυονται ολα τα επιθετα και επιθετικα σου σκιζουν τα σωθικα.
Χωρις προσωπο.
Ποιος ειμαι;
Τι δουλεια εχω εδω;
Που πηγε η καρδια μου;
Και εξω να βρεχει κι εκεινη να τσακιζει και να τσακιζεται απο την αρχη.

Καμμια φορα να σκεφτεσαι κι εκεινους που προσπαθησαν να στεριωσουν.
Με οποιο τροπο.
Καμμια φορα να βλεπεις κι εξω απο σενα.
Σε μενα μιλαω, μην δινεις σημασια.
Εξω βρεχει.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …