Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είχε.

Ειχε ερθει η ωρα.
Το ηξερε και εκλεισε τα ματια σαν να συμφωνουσε.
Ενα βημα μπροστα και ποτε ξανα πισω δεν θα κοιταζε.
Μονο η σιγη της πολης, περασμενες 11 και δυο φωτα απο την στροφη του δρομου.
Καποτε τα χερια σου ηταν ζεστα.
Ψιθυριζες και ξαπλωνες στον διαδρομο.
Τι περιεργο πλασμα εισαι εσυ ολο ελεγες και χορευε ασταματητα μεχρι να κλαψει.
Δεν καταλαβαινες.
Ειχε ερθει η ωρα κι ας μην πιστευες.

Σου αφηνω το χερι, περπατησε μονος σου. Κι υστερα η μαγεια μεγαλωνει μεσα σου , σαν την αγαπη που σου εχω.
Φυτρωσε και ανθισε, κόψε το λουλουδι και χαρισε το.
Ειχε ερθει η ωρα.
Να βγεις στον κοσμο .
Χωρις.
Ναι χωρις εμενα.
Μην φοβηθεις! Στην αρχη θα σου λειπω, αλλωστε παντοτε δεν σου ελειπα;
Μια μερα ομως θα τα ξεχασεις ολα.
Μια μερα ο χωρος που επιανα στην καρδια σου θα λιγοστεψει και εγω κλειστοφοβικη , θα χαθω για παντα.
Θα σου αδειασω την γωνια.
Ειχε ερθει η ωρα.
Μην φοβηθεις να ξεχασεις.
Η ωρα 11 περασμενες.
Ειχε ερθει.
Η ωρα.
Ωρα.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …