Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ευθραυστη

                                      Στα πολυχρωμα λαμπιονια και στο παιδι που κρατουσε το χερι της, παρηγορια. Στα ασκοπα ξενυχτια και στις λεξεις της που πλυμμηριζαν λευκα κελια.
Παρηγορια.
Κι επειτα οι νυχτες ,θερια που κατασπαραζαν καθε χρωμα, αφαιμαξη και λυτρωση μαζι, πως να στο εξηγησω;
Και οι μερες να κυλουν σαν βροχη και να μουσκευουν καθε σκεψη.
Η βροχη , που εμαθε να αγαπαει .
Η βροχη και τα αστερια, τοσο σου ειχε μιλησει για ολα αυτα αλλωστε.
Κι εσυ γελουσες και εκλαιγες γιατι ηξερες ποσο ευθραστη ειναι.
Ευθραστη μεσα στον καταγαλανο ουρανο της , με τα θερια νυχτες της και τα αστερια που επεφταν στα μαλλια της καθε φορα που αγαπουσε οτι ανεπνεε βαθεια.
Κι αυτη η ακατασχετη πολυλογια στα ονειρα της , τοσοι μικροι θανατοι και καθε ξημερωμα να ανοιγει τα ακρινοβλεφαρα και να στολιζεται με ηλιο κι ας βρεχει.
Ευθραστη και μοναδικη την ελεγες.
Βουτουσε τον ηλιο μεσα στην βροχη και ελαμπε μεστο καθαριο χαμογελο της κι ας την περιμεναν οι νυχτες, παντα ειχε την μερα.
Ποιος θα νικουσε ποτε δεν θα μαθαινες ισως ουτε εκεινη , κανεις, ποτε ,πουθενα , ομως ετοιμοπολεμη εσφιγγε το χερι σου πριν ορθωσει το αναστημα της και χαθει στο σουρουπο.
Να ονειροπολει καθισμενη στα γονατα, ακινητη ,λιγο σαν νεκρη πριν ακουσει τα βηματα σου και αφησει το φως να στεγνωσει στα χερια της που επεφταν ανημπορα στην γη
Ανημπορα και τρεμαμενα  με εναν κοσμο που δεν χωρουσε μεσα τους.
Ευθραυστα.
Κι επειτα η νυχτα.
Μην μιλας  αποκοιμηθηκε..

                                            

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …