Μια στιγμη.

Τα αστερια οι μαρτυρες και το φεγγαρι να λυσομαναει να χωθει στης θαλασσας την αγκαλια.
Εκεινη μαυρη.
Απροσιτη και αμειλικτη.
Βαθεια.
Να θεριευουν , να γινονται κυκλος και επειτα να χανονται , σκιες στο πουθενα.
Τιποτα και παντα στο σημερα.
Να μην ζητας.
Να μην θυμασαι.
Ξεχνα.
Ησουν για μια στιγμη μεσα της φως.
Μετα σκοταδι.
Απροσιτη.
Βαθεια.
Μονη.
Κι εσυ να λαμπεις ψηλα.
Μια στιγμη.
Φως.
Ξεχνα την.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

.

Μικρη μου