Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κανεις δεν σταματούσε..


Κανεις δεν σταματουσε μπροστα απο τον αντρα που εκλαιγε.
προσπερνουσαν τα ποταμια θλιψης τους ,σηκωνοντας τα ρουχα τους μην πατησουν την θλιψη του.
Κι επειτα το κοριτσι που αγαπουσε τις ιστοριες σταθηκε διπλα του , εβγαλε μια λευκη κολλα και χρωματιζε τα δακρυα ομως εστεκε βουβη.
Δυο πλανοδιοι μουσικοι πηραν τα δακρυα και τα εκαναν νοτες και οι ανθρωποι αρχισαν να πετουν κερματα σε αυτη την περιεργη παρεα ανθρωπων.
Ο αντρας συνεχιζε να κλαιει ,το κοριτσι να ζωγραφιζει και οι μουσικοι να τραγουδουν.
Οι ανθρωποι επεμεναν να μην ειναι ανθρωποι.
Και ο αντρας επεμενε να ειναι ενας αντρας που εκλαιγε.
Και τοτε εμφανιστηκετο κοριτσι με το περιεργο καπελο , σταθηκε μπροστα τους και ξεκινησε να χορευει.
και οι ανθρωποι επεμεναν να πετουν κερματα και ο αντρας να κλαιει ,το κοριτσι να ζωγραφιζει και η κοπελα με το καπελο να χορευει.
Ενας αδεσποτος σκυλος αποκοιμηθηκε στα ποδια του αντρα που εκλαιγε και ενας περαστικος το σκεπασε με το σακακι του και χαθηκε.
Ο αντρας κοιταξε γυρω του και εκρυψε τα ματια του.
Η μουσικη σταματησε , τα χρωματα σωπασαν και η κοπελα που χορευε εμεινε ακινητη.
Ο αδεσποτος σκυλος γαυγιζε και οι ανθρωποι σταματησαν να πετουν κερματα.
Ειχε ολοτελα ξεχασει γιατι εκλαιγε.
Δεν ειχε καμμια σημασια πια.
Οι ανθρωποι θα συνεχιζαν τον δρομο τους , ο σκυλος θα εβρισκε ενα σπιτι , η κοπελα θα σπουδαζε στο παρισι , οι μουσικοι θα εκαναν συναυλιες και η κοπελα θα χορευε στην βροχη.
Ο αντρας θα εβρισκε παλι το γελιο του .
Οι ανθρωποι θα καναν τα κερματα τους ευχες σε καποιο συντριβανι και τα δακρυα.
Τα δακρυα θα στεγνωναν επανω σε λευκες κολλες , σε νοτες καια χαμογελα ,σε δρομους και σε κοριτσια που ηξεραν να χορευουν..


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …