Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2014

Κανεις δεν σταματούσε..

Κανεις δεν σταματουσε μπροστα απο τον αντρα που εκλαιγε.
προσπερνουσαν τα ποταμια θλιψης τους ,σηκωνοντας τα ρουχα τους μην πατησουν την θλιψη του.
Κι επειτα το κοριτσι που αγαπουσε τις ιστοριες σταθηκε διπλα του , εβγαλε μια λευκη κολλα και χρωματιζε τα δακρυα ομως εστεκε βουβη.
Δυο πλανοδιοι μουσικοι πηραν τα δακρυα και τα εκαναν νοτες και οι ανθρωποι αρχισαν να πετουν κερματα σε αυτη την περιεργη παρεα ανθρωπων.
Ο αντρας συνεχιζε να κλαιει ,το κοριτσι να ζωγραφιζει και οι μουσικοι να τραγουδουν.
Οι ανθρωποι επεμεναν να μην ειναι ανθρωποι.
Και ο αντρας επεμενε να ειναι ενας αντρας που εκλαιγε.
Και τοτε εμφανιστηκετο κοριτσι με το περιεργο καπελο , σταθηκε μπροστα τους και ξεκινησε να χορευει.
και οι ανθρωποι επεμεναν να πετουν κερματα και ο αντρας να κλαιει ,το κοριτσι να ζωγραφιζει και η κοπελα με το καπελο να χορευει.
Ενας αδεσποτος σκυλος αποκοιμηθηκε στα ποδια του αντρα που εκλαιγε και ενας περαστικος το σκεπασε με το σακακι του και χαθηκε.
Ο αντρας κοιταξε γυρω του και εκρυψε …

Μουσικη των ανθρωπων

Τον ρωτουσε ξανα και ξανα το ιδιο πραγμα, συγχρονως τραβουσε την ακρη της μπλουζας του ρυθμικα, μουσικη των ανθρωπων σκεφτηκε. Τον κοιταζε με τα μεγαλα του μελια ματια και τσιριζε -μηπως ειδες την μπαλα? Δεν ειχε δει την μπαλα, μαλλον την ειχε χασει την μπαλα, γενικοτερα τον τελευταιο καιρο.. Εσκυψε και τον ρωτησε που ειναι η μαμα του οταν γυρισε και του εδειξε τον σταθμο των τρενων. Εκει ειπε και τα μελια ματια συννεφιασαν. Ποσο χρονων να ηταν 8 -9 ?  Αμφεβαλλε για την υπαρξη της μπαλας, η αν ηθελε απλα  να πιασει την κουβεντα μαζι του, ετσι οπως τον χαζευε να περιπλανιεται και να χαζευει τις βιτρινες , να μονολογει και να γελαει μονος του. Υπεροχος ο κοσμος των παιδιων,  η φαντασια κανει τον πονο να μοιαζει με δρακο και την πεινα με στρουμπουλη μαγισσουλα που ερχετε και φευγει. Οταν ηρθε το τρενο, το δικο του τρενακι για την δικη του χωρα της φαντασιας του εδωσε ενα φιλι και τον χαιρετησε.. Τον ρωτησε αν θα  ερχοταν  ξανα. Την επομενη φορα κρατουσε μπαλα και πριν τον  αναγνωρισει την πεταξε …

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…