Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αγαλματακια ακουνητα , μερα ή νύχτα;

Οι πιο ομορφες ιστοριες γραφονται στα πιο ασχημα μερη και οι πιο ζεστοι ανθρωποι κρυβονται στα πιο παγωμενα βλεμματα.
Τα πιο πλουσια βραδια μας στις πιο φτωχες γειτονιες και τα ηχηρα δακρυα τα κρυψαμε στα γελια μας.
Κρατησαμε χερια αγνωστα γεματα ροζους που δεν μας αφησαν ποτε ξανα και γευτηκαμε αλμυρα και ηλιο σε δωματια κατω απο την γη.
Οι υποσχεσεις που ραγισαν , τα σαγαπω που ξεθωριασαν στο μπαλκονι σου και οι σιωπες που σε ξελογιασαν εκεινο το κατακοκκινο απογευμα.
Οι φιλοι που σταθηκαν κι οι φιλοι που χαθηκαν, τα αστερια που τρεμοπαιζαν κι οι σκιες που με κυνηγουσαν.
Ολα για μια αγκαλια.
Ολα κι αλλα τοσα θα εδινες για να δεις το δερμα σου να ανασηκωνεται, ολα.
Για μια αγκαλια.
Ενα, δεν εισαι μονος κι η κουραση απο τα ματια τους πουλι ταξιδιαρικο..
Ολα και τιποτα σε εναν κοσμο δανεικο.
Κροταλιζαν τα δοντια και ο θυμος σαν ανθρακικο μας εκαιγε τα ματια , ομως παλευαμε το θεριο, ο καθενας το δικο του κι αλλοτε ολατα θερια παιδια που πιανονταν στα χερια.
Αγαλματακια ακουνητα, μερα η νυχτα;

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …