Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οτι λάμπει είναι χρυσός.

Ενα ψευτικο δαχτυλιδι με μια μικρη καρδια στην μεση.
Δεν ηταν δικος της, ουτε ξενος.
Της το εδωσε το πασχα ,μετα απο τον τσακωμο, δλαδη εκεινη τσακωθηκε μονη της ,εκεινος μιλια δεν εβγαλε μοναχα την κοιτουσε αποσβολωμενος.
Του φωναζε να την δεχτει οπως ειναι , να σταματησει επιτελους την επικριση , να την αγκαλιαζει ποτε ποτε και αν αποφασιζε πως δεν μπορει να την δεχτει , δεν θα ειχε καμμια υποχρεωση απεναντι της.
Εφυγε και την επομενη γυρισε με το δαχτυλιδι.
Ετρεμε μην το χασει, ηταν πολυτιμο μιας και επισφραγισε την σιωπη του με μια μικρη επιχρυσωμενη καρδουλα, σαν την υιοθεσια της.
Απο μεσα μαυριζε το δαχτυλο ,αφηνε σημαδια η λαμψη και το σαπουνιζε δυνατα να φυγει η σκια.
Και εφευγε.
Την αγαπουσε , την πεταξε ψηλα ως τα συννεφα και της χτενισε τα μαλλια, της διαβασε παραμυθια και στην αγκαλια του αποκοιμηθηκε μωρο και ξυπνησε μεγαλη..
Ομως την αγαπουσε με μιαν αγαπη ξενη , μια κρυα αγαπη σαν ντους μετα απο λιποθυμια.
Ετσι τον αγαπησαν και ετσι εμαθε να αγαπαει.
Τωρα ξερει.
Ομως εκεινη δεν του εμοιαζε , πως θα μπορουσε αλλωστε;
Εκεινη αγαπουσε με ολη της την καρδια, εψαχνε συνεχεια την επιβεβαιωση την απολυτη αγαπη, την αμολυντη , την αιωνια.
Αν υπηρχε!
Και το σημαδι στο δαχτυλο της απο το ψευτικο δαχτυλιδι θα την ενθαρυνε καθε φορα που το καθαριζε , να προσπαθησει περισοτερο να ψαξει πιο βαθεια για την αγαπη, να μην δινει σημασια στους λεκεδες της ζωης της.
Κι υστερα το εσφιγγε, το δαχτυλιδι.
Να μην το χασει.
Να μην χασει την επιχρυσωμενη ζωη της..
Να θυμαται να βλεπει πισω απο λερωμενες ψυχες, τα καθαρια προσωπα τα αγαπημενα και να τα δεχεται, κυριως να τα δεχεται οπως ειναι.
Επιχρυσωμενα η οχι για κεινη ηταν αμυθητα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …