Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ξυπόλητοι στον έρωτα.

Μικρα χαρτινα καραβακια και ο ηλιος να κανει τα ματια σου να κλεινουν, αμμουδενια ονειρα και παλατια γεματα βατραχους που περιμεναν φιλια αρμυρικια και μεταξωτες κορδελες..
Ειχες πει δεν θα κοιμοσουν και στο ταξιδι παλευες στο πισω καθισμα να κανεις το χερι σου να πεταξει εξω απο το παραθυρο, γλαρος καταλευκος και εγω απτον καθρεφτη να κολυμπαω στα δακρυα μου απο την ομορφια σου.
Απεραντα λιβαδια οι σκεψεις μας και η ξαφνικη βροχη να σβηνει τα αναψοκοκκινισμενα μαγουλα μας, να τρεχουμε στα στενα κι εσυ να φωναζεις , κρυφτο!
Θυμασαι το παγωτο; τα φωτα στο λιμανι τα θυμασαι; τον αχινο που παλευε να ζησει και τον πεταξαμε πισω στον βυθο κι επεπλεε και κλαιγαμε μαζι ;
Θυμασαι τις νυχτες που παραμιλουσα και ηχογραφουσες τα ουρλιαχτα μου; θυμασαι το καστρο και το αντιο;
Δεν σε ειχα προειδοποιησει για τις τρικυμιες μεσα μου.
Στο ειχα πει ομως και γελουσες, θα πνιγω μια μερα απτα δακρυα μου..
Κοκκινα ηλιοβασιλεματα και πουλια ταξιδιαρικα , εσυ στην αιωρα να διαβαζεις κι εγω να προσπαθω να διαβασω τα ματια σου..
Ξυπολητοι.
Ξυπολητοι στον ερωτα.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …