Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

η αλήθεια.

Ηταν απο εκεινες τις ματιες που βαφουν πορτοκαλι τον ουρανο , ενα γνωριμο απαξιωτικο χαμογελο και η πορτα θα εκλεινε.
Δεν γυρισε να κοιταξει πισω οπως εκανε παντα.
Σιωπη μεσα της κι αυτο την τρομαζε, οι φωνες σιωπησαν , ισως να εφταιγαν τα χαπια , ισως ο χρονος που εφτυσε πανω τις ,μονοδρομους που κατεληγαν στα αδιεξοδα χειλη της.
Η χολή ή φιλί, δεν ειχε ενδιαμεσο ουτε φορουσε προσωπεια, την λαχανιαζαν, τις εκλεβαν αναπνοες και θα την αναγκαζαν να κλεισει τα ματια.
Οπως τοτε.
Οπως παντα.
Ανακατευοταν το στομαχι και η κατηφορα εμοιαζε ατελειωτη , γυρισε πισω και η αποσταση  εμοιαζε μεγαλυτερη, θολη κι απομακρη η λογικη καθολου δεν της ταιριαζε, καλυτερα παραμυθια και νανουρισματα.
Δεν γυρισε παρα μονο λιγο πριν χαθει , ξεστομισε ολα οσα θα της θυμιζαν πως εμεινε για παντα ενα συνοθυλευμα χαρακτηρων.
Αυτη την φορα θα πρωταγωνιστούσε ακεραια η ψυχη, το διεκρινες στο βλεμμα της κι οταν ανοιξε την πορτα του μικρου καφε στο κεντρο, η μικρη Κ. το ειπε ξεκαθαρα,
-δεσποινις μοιαζετε αλλιωτικη..
Ηπιε τον καφε της και αφησε γερο πουρμπουαρ στην μικρη.
(Εκοβε το ματι της)
Πηρε το τρενο και αποκοιμηθηκε στο γρυλισμα του, θα εφτανε συντομα στον εαυτο της.
Δεν ειχε κινηση πια κι οι δρομοι ανοιχτοι, μοναχα ο ηχος της καρδιας της κι η  μηχανη του τρενου.
Αυτη την φορα θα εφτανε.
κι ο ουρανος ενα αναθεματισμενο πορτοκαλι...
σαν τις ματιες τους.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …