Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο





Μια θαλασσα κοκκινη ξεχειλιζει απο τα ματια του.
Τον κοιταζω μεσα απο την οθονη και ραγιζει μεσα μου καθε ελπιδα.
Μια καλυτερη ζωη, αναρωτηθηκα. Ετσι το σκεφτομουν και για εμας, να φυγουμε , να μπουμε σε μια βαρκα , ενα αεροπλανο με ονειρα και προσευχες, να αναπνευσουμε ,να πιστεψουμε παλι.
Ομως δεν φυγαμε, περιοριστηκαμε στις καλημερες και στις καληνυχτες μας , συμβιβαστηκαμε με το τιποτα και αρκεστηκαμε στο οτι εχουμε ενα πιατο φαι.
Ρωτας αν εχω ορεξη?
Το στομαχι γεματο απο νεκρες πεταλουδες και μια μονιμη αναγκη για εμετο, δακρυα που τρεφουν μονο φοβους και πληροφοριες, πολλες πληροφοριες κυριως για θανατους.
Θυμασαι την γεφυρα που με πηγες και μου εδειξες το ηλιοβασιλεμα στο ριο-αντιριο? θυμασαι που τα πουλια εκαναν σχηματισμους και τα φερι μποατ σφυριζαν καποιο τραγουδι?  τα κυματα τα αλαφιασμενα τα θυμασαι?
θυμασαι που σου ειπα πως μετα το κοριτσι στην γεφυρα του wim wenders ερωτευτηκα τις γεφυρες?
Σημερα καποιος εκανε βουτια απο εκεινη την γεφυρα και χααθηκε για παντα στο ηλιοβασιλεμα, σε μια θαλασσα κοκκινη σαν αιμα..
Η θαλασσα μου, το ηλιοβασιλεμα μου ,η ελπιδα μου σπιλωθηκε γιατι ειμαι κι  εγω ενοχη, φταιω κι εγω που την ματωσα , που πηρε μεσα της μαζι με καθε σκεψη μου και ανθρωπους..
Και τωρα καθε φορα που θα την κοιταζω θα σιωπουν μεσα μου τοσα γιατι, το αιμα θα κοχλαζει και θα μας πνιξει.
Η θαλασσα απεκτησε σωμα και φωνη  η θαλασσα δεν θα ειναι ποτε πια γαλαζια  γιαυτο σταματα να κοιταζεις και ξεκινα να βλεπεις.
μοναχα μην μενεις θεατης.
Γιατι θελω να αγαπησω παλι τις γεφυρες την θαλασσα..
Πλησιασε και ακουσε τον λυγμο της..


δημοσιευτηκε στην εφημεριδα τεταρτο

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …