Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στο γνωστο μερος.

πολλα βραδια μετα απο εκεινο το βραδυ ηθελε να χορεψει.
φορεσε τον εαυτο της και τα βραχιολια της ,κατευθυνθηκε στο ομορφο μπαρακι διπλα στο κυμα κι ηταν στα αληθεια συμπτωση το οτι επαιζε το τραγουδι της;
hum the bassline -iyeoka και ενας αερας βορινος που ορκιζοσουν πως ζηλεψε την νυχτια κι ηρθε να κανει τα μαλλια της να χαμογελασουν..
ηπιε ρουμι , ρουμι που εκανε τις αρτηριες τις να λικνιζονται και μαζι τους το σωμα της, ενα σωμα που κουβαλουσε σιωπηλα για καιρο, τωρα ειχε φωνη.
χορευε,χορευε,χορευε και γυρω της κανεις.
χορευε και με κλειστα ματια ενιωσε ενα γνωστο αγγιγμα , ανοιξε τα ματια και ειδε καθαρα οτι της ελειπε μηνες τωρα.
τον πηρε απο το χερι και του εκλεισε το στομα ,
-μην  πεις τιποτα,ειπε μονο χορεψε μαζ ι μου
και ενιωσε το σωμα του πανω στο δικο της ,το χερι του στο προσωπο της , μυστικη συμφωνια εκστατικη,σιωπη εκκωφαντικη..
οταν το τραγουδι τελειωσε εκεινη χαθηκε στο πληθος , εβγαλε τα σανδαλια της και περπατησε διπλα στο κυμα.
πηγε στο μερος που ειχαν  σκαλισει μια ημερομηνια κι ενα "για παντα" που κρατησε λιγους μηνες και εκλαψε, εκλαψε πολυ..
την εψαξε τριγυρω μεχρι ο αερας να δωσει κινηση στα ποδια του, περπατησε διπλα στο κυμα κι εφτασε εκει, στο "για παντα " τους οταν την ειδε σκυφτη.
σιωπη.
απλωσε το χερι και χαθηκαν στην νυχτα , για πρωτη φορα μετα απο καιρο ενιωθε την σαρκα της, την ανασα και την οντοτητα της μεσα στα χερια του.
-μην πεις τιποτα μονο κανε με ολοκληρη ξανα..
χωθηκε μεσα της ολοκληρος και η σιωπη πολυχρωμη εκανε την θαλασσα να θυμηθει..
σιωπη, τοσο γνωριμη σιωπη..
ενα βραδυ σαν κι αυτο που οι σκιες παιζουν με ανεμους και στιχους..
ενα βραδυ πιο σκοτεινο κι απο σιωπη..

Σχόλια

  1. ...μου είπε τότε: Το πάντα έχει ημερομηνία, όπως και το ποτέ.
    Μα πριν λίγο είπες πως δεν υπάρχει χρόνος, απάντησα.
    Ακριβώς, είπε και πέταξε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …