Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βυσσινι κουρτινες.

Φυσουσε πολυ και οι βυσσινι ,βελουδινες κουρτινες του την τρομαζαν.
Εξω απο εκεινους ενας κοσμος που γρυλιζε, μεσα κυκεωνας συναισθηματων.
Φυγε  αν τολμας!
Γελουσε με την ψυχη του και τα ματια της αστραφταν ουρανοι.
Μην φυγεις!
Το κρασι θαλασσενιο γεμιζε τα ποτηρια ως επανω και μεσα τους ναυαγια μεθυσμενα..
Κλεισε τα φωτα!
-οχι
Κλεισε τα φωτα!
-οχι
κι υστερα γυμνα δαχτυλα ποδιων και βραχιολια , πατηματα και εκστατικοι χοροι.
Εκεινος αποσβολωμενος.
Να φυγω;
-οχι
Κλεισε τα φωτα!
-οχι
Πλησιαζε και υστερα χανοταν πισω απο τις βυσσινι κουρτινες,ειμαι ατρομητη φωναζε κι εκεινος γελουσε , γελουσε και δακρυζε μαζι γιατι θα εφευγε το ηξερε.
Παντα εφευγε εκεινη.
Παντα φοβοταν αστεια πραγματα, κουρτινες ,αγγιγματα και κοσμους.
Να κλεισω το φως;
-οχι.
Κλεισε τα ματια.
Και τα εκλεισε και τοτε του φανερωθηκε ολοκληρη.


δημοσιευτηκε στο www.postin.gr

Σχόλια

  1. Ενα κειμενο με διαχυτο ερωτισμο,μια καταγραφη συναισθηματων μιας αναζητησης ψυχης παντρεμενα με μια μελαγχολια λειτρωτικη,οχι εξουθενοτικη,οχι καταναγκαστικη κι αλλωστε ποσες φορες ενα δακρυ δεν υπηρξε ενα μεσο μιας απελευθερωσης ασχετος της οποιας διαρκειας της;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απλα αληθεια ειπα και για να μην ειμαι αγνωστος Θ.Δ.Τυπαλδος,να στε καλα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …