Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

εξόριστη.

ποσα βηματα εκανες;
ποσες φορες ψιθυρισες το τελος;
ποσοι εφιαλτες πηραν την θεση του ονειρου?
πως μοιαζει αδειος ο κοσμος ξαφνικα;
λιγοστευει ο αερας κι αναρωτιεται αν θα μπορεσει απτην σχισμη των χειλιων να αρθρωσει ενα γελιο ξανα.
αναρωτιεται αν θα καταφερει να σταθει ορθια στα ποδια της, ετσι διαμελισμενη που την αφησες πισω απο την κλειστη πορτα.
ποσο κρατησε η υποσχεση;
το "για παντα" που κρυφτηκε;
τα δακρυα; ολα εκεινα τα δακρυα ενωθηκαν με την θαλασσα;
η μαγεια; πως εσβησαν τα αστερια που της χαριζες; πως σωπασε η μουσικη; εφυγες;
θα γυρισεις;
φοβαται.
μην πεις τιποτα αλλο, αλλωστε ολα τα ειπες με εκεινο το αδειο βλεμμα στο βαγονι.
ολα τα ειπες οταν τραυλισες στο σαγαπω , ολα τα ειπες οταν δεν κοιταξες πισω.
δευτερολεπτα που γιναν λεπτα κι επειτα μερες και νυχτες που σε περιμενε μεστο σκοταδι.
και δεν ερχοσουν κι επεφτε ολο και πιο πολυ.
επεφτε.
στον ιδιο της τον εαυτο επεφτε και τον μισουσε ακομα πιο πολυ που εγινε διαφανη μονο για σενα.
που ειδες μεσα της.
διαφανη.
και τωρα κοιταξε την ραγισμενη να ματωνει κατω απτην διαφανεια της.
Τωρα δεν θα ειναι ποτε πια ιδια, εξορισε τον εαυτο της στον πλανητη που εφτιαξες για εκεινη.
εξοριστη και διαφανη.
ραγισμενη.
εκει.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …