Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γυάλινος κόσμος


Οι φωνες τον εκαναν να βγει εξω, ο ηλιος εσβησε καθε λεξη που ειχε αποτυπωθει στα ματια του.
Τον εβλεπα να τρεχει ,να περναει τον δρομο κρατωντας ενα μεγαλο κομματι γυαλι στα χερια του.
Προσπαθησε να σκαρφαλωσει σε ενα δεντρο κι αληθεια τα καταφερε, φαινοταν τοσο ευτυχισμενος εκει επανω που εκανε τα ματια μου να δακρυζουν..
Εκλεισες ποτε σου τα ματια στον ηλιο?
Κι οταν τα ανοιξες αναρωτιεμαι, αφησες το φως να μπει μεσα σου?
Ονειρευτηκες ποτε ξυπνητος?
Αγαπησες ποτε σου ενα δεντρο?
Εκανε μικρους ηχους, ταχα πως ηταν ζωο, αλλοτε πουλι κι υστερα γατα.
Αγκαλιαζε τα κλαρια κι εβγαζες κραυγες, τραγουδια ολοδικα του.
Μεχρι που εβγαλε το γυαλι.
Ενα γυαλινο πρισμα για εναν κοσμο κατω απο τα ποδια του ,που ειχε χασει    τα χρωματα του.
Το εφερνε στωικα κοντα του και τα ματια του κοιταζαν εναν αλλο κοσμο.
Νομιζω πως με ειδε.
Κρυφτηκα πισω απο την κλειστη πορτα.
Δεν ηθελα να δει τα δακρυα στα ματια μου.
Δεν ηθελα να δει πως σκοτωσα το παιδι που ημουν καποτε.
Εφυγα βιαστικα.
Μαζεψα ενα γυαλι απο τον πεζοδρομο και χωθηκα στην αυλη της γιαγιας, καθησα στην ακρη της μεγαλης μπουκαμβιλιας και κοιταξα τον ηλιο μεσα απο τον γυαλινο φιλο μου.
Κι αν θελεις να δεις αυτα που ειδα τρεξε σε μια παιδικη σου αναμνηση, πιασε το παιδι απτο χερι και πηγαινε εκει που κρυβεται η αληθεια.
Σε ενα γυαλι στον ηλιο.
Σε ενα δεντρο.
Εκει που κρυβονται ολοι εκεινοι που χωρουν σε κοσμους μακρινους.
Εκει.
Σε περιμενω..

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …