Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Magic do exist.

Μαγεία.
Δεν μπορουσες να πιστεψεις γιατι δεν τους γνωρισες,ποτε κανεις δεν σου μιλησε για εκεινους.
Δεν σε κατηγορω.
Εγω ομως ακουσα να της τραγουδαει οταν ηταν λυπημενη και την ειδα να χορευει για να κανει τα ματια του να αλλαξουν χρωμα.
Περπατησα πλαι τους οταν μονολογουσαν.
Δεν μπορεσαν να με δουν γιατι εβλεπαν με αλλα ματια.
Μερικες φορες δεν υπαρχει εξηγηση,
Μονο συναισθημα.
Μερικες φορες τους ζηλευω.
Την ειδα να σπαει τα δεσμα της και εκεινον να διαλυεται σε χιλιαδες κομματια.
Τους ειδα να αντεχουν.
Τους ειδα να χανονται.
Τους ειδα να γυρνουν και να μην μπορουν να συνεχισουν την ζωη τους ο ενας μακρια απο τον αλλο.
Ειδα αλλους να τους αγγιζουν
Ειδα δακρυα
Ακουσα ψεμματα και ειδα αληθειες.
Την ειδα να γινετε απο μαριονετα,ανθρωπος.
Πριν να αγγιξουν ο ενας τον αλλο ειχαν ζησει χιλιες ζωες μαζι κι ειχαν πεθανει αλλες τοσες.
Τους ακους καθε φορα που το κυμα φλερταρει τον ουρανο, τιποτα ενδιαμεσο μονο βυθος και ουρανος.
Ανυπερβλητη μοναξια το ενδιαμεσο να ξερεις.
Πονος που τσακιζε κοκκαλα.
Κι ομως θα αντεξουν.
Θα αντεξουν.
Αντεχουν.

Σχόλια

  1. κορίτσι που μιλούσες στο ουράνιο τόξο, στον βυθό και στον ουρανό, να ξέρεις, την ειδα κι εγώ να γινεται απο μαριονετα,ανθρωπος.

    Καληνύχτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πως να μην πιστευω λοιπον στην μαγεια καλε μου?

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …