Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ολα ,πάντα.


Μια χουφτα αμμο, λιγο ανεμο στα ματια ,κυμα στα ματια του και φιλια τρικυμιες.
Λιγο ουρανο και ενα κομματι γης να σταθουμε για λιγο να αγκαλιαστουμε και να σου δειχνω ενα συννεφο.
Μας ανηκει μονο ο εαυτος μας κι αυτο που γινομαστε μεσα στα ματια εκεινων που αγαπησαμε.
Οσο μακρια κι αν ειμασταν ,τεντωσαμε χερια και καταφεραμε να αγγιξουμε για λιγο ενα ονειρο κι ας ξυπνησαμε με δακρυα στα ματια, θα εχουμε παντα τα μυνηματα που πηρε η θαλασσα, το χερι σου μεστο δικο μου και ενα γελιο κρυμμενο στα βαθη μας.
Δακρυζαν τα ματια ,μην κλεισουν και χασουν τα ματια , στιγμες.
ολα εδω.
Ολα τιποτα.
Ολα παντα.
Ολα εδω.
Σιωπες και ανασες ανακατευτηκαν και οι πεταλουδες ελευθερωθηκαν απτα σωθικα μας, τις κοιτουσαμε για λιγο κι υστερα εγινε μια αγκαλια, ποταμι και δροσιστηκαμε και ηταν φανερο πια πως ξεραμε..
Φυλαξε το γελιο μεσα σου , το χερι μεστο δικο της, τα βοτσαλα στην τσεπη και τα κυματα, τα χρωματα του δειλινου, καθε φορα θα διασχιζεις την στιγμη μας και θα ξυπνας μεσα σου την εικονα που βλεπω στα ματια σου.
Τωρα θα φυγει, θα σκιζεται η καρδια της και θα τρεμει στα ονειρα της,
Αν γυρεψεις μια αναπνοη
Πηγαινε εκει.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …