Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λειψός.

Αδειαζεις.
Σε κοιταζαν ολοι καθισμενο στο παγκακι, στην μερια σου και αδειαζες.
Πικρη χολη και αναρθρες κραυγες.
Σκοτεινιαζαν τα ματια σου ,καποιος σταυροκοπιεται μα το θεο.
Αδειαζες την καθημερινοτητα σου στο προσωπο της,αλλαζε κι εκεινη οψη , εφτυνες μιζερια και αγανακτηση.
Πεινουσες και κρυωνες και δεν σε αγγιζε κανεις, κανεις δεν σου απλωνε το χερι κι αδειαζες, αδειαζες ολοκληρος.
Και φοβηθηκα.
Ετρεμα μην τελειωσεις και μεινει λειψος ο κοσμος γιατι εσυ τουλαχιστον ηξερες κι ημουν γεματη θυμο και με μαθαινες και σε κοιταζα και ηθελα να μην κρυωνεις , ηθελα να θελεις.
Σου φωναζα μα δεν γυρνουσες το βλεμμα κι εκεινη ειχε παγωσει στον χρονο, ειχε γινει εσυ κι εσυ ησουν εκεινη.
Δυο αγαλματα στην μεση της πλατειας που καθρεφτιζαν τον πονο μας, η οργη τους συννεφιαζε το βλεμμα κι εβρεχε καταπανω μου πραγματικοτητα και τρελα και πνιγομουν γιατι δεν με ακουγες και φωναζα και εβρεχε καταπανω μου ολη την νυχτα και οι σκιες μεγαλωναν,η μνημη ξεθωριαζε και χανοσουν και δαγκωνες τα χειλη να μην φωναξεις και ξυπνησω.
Σε εκλιπαρουσα να μην φυγεις
Σε παρακαλουσα να μην αδειασεις και μεινει λειψος ο κοσμος απο σενα κι απο μενα.
Μην χαθουν οι κραυγες να ξυπνησουν κι αλλους , στο ονειρο μας να τους φερουν.
Να στεγνωσει η θλιψη στο μαξιλαρι του μικρου παιδιου, παρε την θλιψη και ξυπνα με σε εναν καινουργιο κοσμο.
Ξυπνα με μεσα σου ολοκληρη.
Ξυπνα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …