Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θαυμαστικοι

Οι θαυμαστικοι ειναι οι αγαπενιοι μου.
Ειναι ο βασιλης,ο παυλος, ο τασος,ο νικολας και η γωγω, η αναστασια ο παναγιωτης και ο ιορδανης, ο βασιλης και η μαρια ,η νατασσα, η βασιλικη,η νεφελη,αρτεμις και η μαρινα,η μελιτα ,η σοφια και ο πανος. Η μαριανινα και η φωτεινη.
Η ραφαελα που ερχεται τον μαρτιο. Ειναι κι ολοι αυτοι που δεν χωρουν σε γραμμες και ονοματα.
Αυτοι οι φοβεροι τυποι που με γεμιζουν υπερδυναμεις και χρυσοσκονισμενες χαμογελαστες μερες και νυχτες, αυτοι οι ανθρωπενιοι υπερηρωες μου που σπαζουν τειχη για να με σωσουν απο τις "κλειστες" μου και ζωγραφιζουν ουρανους να στερεωσουν την χαρα μου την απεραντη.
Χοροπηδανε μαζι μου σαν παιδια και απλωνουν κατι χερια σαν λιμανια με ματια φαρους και καρδια προορισμο.
Οι θαυμαστικοι μου ειναι ξακουστοι για τις συνταγες τους και φημισμενοι για τους ωμους-βαλσαμο που ακουμπιουνται σαν μαξιλαρι ετοιμο να δεχτει ονειρα και εφιαλτες.
Ειναι χρωματιστοι
Χαμογελαστοι
Θλιμμενοι
Κουρασμενοι
Ονειρευτες
Πληγωμενοι
Ομορφοι
Παιδια
Και ειναι δικοι μου.
Οι δικοι μου θαυμαστικοι!
Μax ευχαριστω για την λεξη που σου εκλεψα για παντα εισαι θαυμαστικος!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …