Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ειναι εκεί.


Ηταν εκει

 το πρωι οταν ανοιγε τα ματια της σε μια νιοβγαλτη μερα, ηταν εκει οταν βρωμουσε η ανασα της απο τα τσιγαρα , ηταν εκει στον καθρεφτη οταν εβαζε μασκαρα.
Οταν σερνοταν απο τραπεζα σε τραπεζα κι απο μεσημεριανα διαλειμματα σε  εξοχες και θαλασσες.
Ηταν εκει κι οταν ακουσε ενα τρομερο ανεκδοτο και προσποιηθηκε συσπασεις στο προσωπο της, κι οταν εχασε τον αγαπημενο της αναπτηρα στην γεφυρα με τις παπιες.
Τα post it ειχαν γεμισει το γραφειο της χρωματα, τα μονα χρωματα στην ζωη της με μανιωδεις παρατηρησεις για τον κοσμο γυρω της.
Ειχε αποφασισει να τελειωσει με αυτη την ιστορια.
Ομως ηταν εκει , σε ολες τις αποφασεις τις ,στους δισταγμους και τους ενθουσιασμους της.
Ηταν παντα εκει.
Ειχε γεμισει τις τσεπες τις με reacue remedy και χαπια.
Δικλιδα ασφαλειας στα δυσκολα.
Στα πολυ δυσκολα.
Αλκοολ και εγκλεισμος ηταν η λυση στο φαντασμα.
 Για λιγο μεθουσε την θλιψη και κλωθογυριζαν μεσα της χαρουμενες σκεψεις, για λιγο
Μεχρι το ξημερωμα και μετα δυο βηματα πισω της. 
Ηταν εκει.
Δεν καταλαβαινε κανεις , παρα μονο εκεινος οταν την χωριζε απτον καναπε του με τις βαριες βελουδινες κουρτινες , της ειπε
-εισαι δυστυχισμενη.
κουραστηκα να προσπαθω να σε κανω να γελασεις.
Κι ενα γελιο να της ειχε απομεινει της το εκλεψε εκεινη την μερα με τα λογια του.
Την πρωτη φορα που μπηκε στο γραφειο του ειδικου ,ξαπλωσε στην αναπαυτικη πολυθρονα , της ζητηθηκε να νιωσει ανετα.
ποσο ανετα να νιωσεις μπροστα σε εναν αγνωστο που θελει να μαθει τα παντα για την ζωη σου?
Ολοι εφευγαν απο εκεινη. Το ειχε παραπονο να φυγει μια φορα κι εκεινη, ειπε.
Γεννηθηκε θλιμμενη ειπε .
Φοβαται ειπε.
 Της ελειπε παντα καποιος ,κατι,καπου, ειπε.
Χρωμα δεν αλλαζουνε τα ματια , μοναχα τροπο που κοιτανε.
Ακομα εκει ειναι η θλιψη αν αναρωτιεσαι, μονο που και τα φαντασματα πεφτουν σε χειμερια ναρκη.
 Γυριζουν παντα.
 Μα ειναι επιλογη σου αν θα γυρισεις το κεφαλι πισω να δεις αν ακολουθουν..
 Εκεινη κοιταζει μπροστα τις περισσοτερες φορες.
 Ειναι εκει στην ζωη της, χωρις αλλες απουσιες.
Ειναι εκει.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …