Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανοιξη.





Μεινε λιγο ακομα .
Μην φυγεις πριν κλεισει τα βλεφαρα πριν μπλεχτει η πραγματικοτητα με το ονειρο σαν κοριτσια που πλεκουν τα ξανθα μαλλια τους στο παραθυρι..
Ηταν ανοιξη και  ελεγες θα την αγαπησει την ανοιξη μα τωρα χειμωνιασε και το σημειωμα γραφει αν δεν βρεις την ανοιξη ,φτιαξε μια.
θελει κατι καινουριο θελει κατι χωρις πονο και δακρυα.
θελει κατι ετοιμο για εκεινη.
Να εισαι ετοιμη ειχες πει.
ετουτη η εποχη ειναι δικη της, μεσα στα χαλασματα φυτρωνουν λουλουδια.
Τα χερια μουδιασαν να χτιζουν μια ζωη που δεν ηθελε μια ζωη γεματη ονειρα δανεικα γεματη απωλειες και σημειωσεις.
Μην φυγεις.
Θα σου ζωγραφισει μια τεραστια κουνια στον ουρανο και θα απλωνεις τα χερια στο φεγγαρι τις νυχτες θα μετραει τα αστερια και θα κλεινει τις κουρτινες στις καταιγιδες, θα σου ψιθυριζει νανουρισματα και θα γνεφει στο ηλιοβασιλεμα να σου χαμογελαει.
Θα φτιαξει μιαν ανοιξη , ολοδικη σου.
Μην φευγεις.
Γιατι οταν φευγεις χειμωνιαζει και κρυωνει, τα λουλουδια μαραθηκαν οπως και το χαμογελο της , ανοιγει τα παραθυρα και η βροχη μπαινει μεσα της.
Μην φυγεις.
κι αν φυγεις μην ξεχασεις να παρεις και τον χειμωνα μαζι σου.
Σκεπασε την πριν φυγεις, με ονειρα..



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …