Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κλεισε τα ματια.




Φυγε οσο ειναι καιρος ελεγε  φυγε τωρα που προλαβαινεις να σωσεις λιγο απο τον εαυτο σου και εκεινος ανοιγε το ντουλαπι και εψαχνε τον καφε, την κοιταζε για λιγο αδιαφορα και της εκανε νοημα να σταματησει να μιλαει.
Φυγε του φωναζε και εσπαζε ποτηρια και πιατα και εσπαζε μεσα της η οργη σαν κυμα σε βραχο, φυγε . Μα δεν εφευγε , ανοιγε την τηλεοραση εκανε ζαπινγκ.
Της εγνεφε καπου καπου να σωπασει και επειτα χανοταν παλι στον μαγικο κοσμο της αναισθησιας.
Οταν την γνωρισα ειχε μακρια ξανθα μαλλια  πλεγμενα σε χρυσαφενιες κοτσιδες και μελενια ματια που μαρτυρουσαν την γλυκοπιοτη λαλια της, την ρωτησα γιατι επεμενε σε μια τελειωμενη κατασταση  και με κοιταξε σαν αποπροσανατολισμενο κουταβι, ανασηκωσε τους ωμους της και αφου ηπιε λιγο απο το κρασι της, τυλιξε γυρω της μια μοχερ κουβερτουλα και αγκαλιασε τον εαυτο της για λιγο, ετσι μου φανηκε .. πως εκεινη την δεδομενη στιγμη , επρεπε να καθυσηχασει το σωμα της..
Τα ποδια της νευρικα χορευαν καποιο ειδος τανγκο κατω απο το τραπεζι και ο καπνος της, μυριζε βανιλια η σανταλοξυλο, ηθελα τοσο πολυ να την αγκαλιασω , να την παρω απο το χερι και να παμε στην γεφυρα να της δειξω πως αυτοκτονουν τα αστερια και ξελογιαζουν τους απογοητευμενους , την ασημενια ανταυγια της θαλασσας και τις βαρκες με τα πυροφανια που γελουν καπου καπου κι αλλες φωναζουν στην θαλασσα , να δωσει..
Της τα ειπα ολα αυτα και συμφωνησαμε να αρχισουμε τις ασκησεις εμπιστοσυνης , μια  καθε φορα .
Εκεινη την μερα αποφασισα να της κλεισω τα ματια και να την αφησω στο δωματιο  , να μεινει λιγο με τον εαυτο της , με τα χερια μου να αγγιζουν τα βλεφαρα εμεινα σιωπηλη πισω της , μεχρι που μουσκεψαν , μεχρι που εγιναν καταρακτες τα χερια και επαψαν να συγκρατουν ολους τους τοιχους που ειχε χτισει μεσα της.
Γυρισε στο μερος μου και με αγκαλιασε σφιχτα, στον ωμο μου δακρυα κυλουσαν εως την πλατη και τα χερια της , παγωμενα  τα ειχε τυλιξει γυρω απο τον λαιμο μου.
Βοηθησε καθολου, την ρωτησα?
Δεν μου αρεσει να μενω μονη , αυτο ειναι το προβλημα μου, ειπε.
Μα μεσα στο απολυτο σκοταδι, μεσα στην σιωπη ημουν εγω και εγω με κοιταζα καταματα, υπηρχα καταλαβαινεις? υπαρχω.
Δεν εμαθα αν εφυγε τελικα  ο αγαπημενος της , ξερω ομως πως για μια φορα εφυγε απο  τον εαυτο της.
Για μια φορα , σταθηκε λιγο και συνομιλησε με τις αναγκες τις.
Για μια φορα.
Εγω παλι , καθε φορα που " αεριζω" το μυαλο μου στην γεφυρα , θυμαμαι εκεινα τα μελενια ματια της και πως ξεπλυθηκαν εκεινη την μερα  και το ταξιδι  των δακρυων της στην πλατη μου, καθε φορα που την φερνω στο νου μου , η ιδια ανατριχιλλα πισω στην πλατη.
Καθε φορα
.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …