Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εξημερωσε με



Ενα ηφαιστειο μεσα σου, το ακουω να κοχλαζει απο την αλλη ακρη του τηλεφωνου.
Δεν σε βλεπω μα τα δακρυα σου φυτρωσαν μια αμυγδαλια  μεσα μου, που ολο ανθιζει την ανοιξη για να δροσιζει την μικρη μας αγαπη.
Κι αφου καιγομαι και κρυωνω ,ξυπναω και αποκοιμιεμαι στις αποστασεις μας , σου κλεινω τα ματια με ενα συννεφο να μην δεις τα πουλια που χανονται, μην φοβηθεις να πεταξεις μακρια.
Μικρες χαρες  και λυπες που θα ζησεις και δεν θα ειμαι εκει  να σου δινω φιλια που αργοτερα θα κρυβεις στην καρδια σου για παντα οπως οταν ησουν μικρος θυμασαι?
Καθε φορα που εφευγα σου εστελνα  με ενα μικρο φυσημα και το επιανες στον αερα και το εκρυβες εκει αριστερα στο στερνο σου.
Επειτα σκαρφαλωσες στα ποδια του για να με φτασεις και χορεψαμε εκεινο το τανγκο που δεν εμοιαζε καθολου με τανγκο , ενα σπαρακτικο διημερο ηταν μεσα στην αγκαλια μας που ταξιδεψαμε χωρις να κουνηθουμε.
Και φτασαμε ? δεν εμαθα ποτε τον προορισμο μας.
Και γνωρισαμε ο ενας τον αλλον?η  με βηματα μικρα σαν την αλεπου του μικρου πριγκηπα, μικρα καθημερινα ψηγματα αγαπης, εξημερωθηκαμε?
Και εξημερωθηκαμε μα ο κοσμος αργει να εξημερωθει μωρο μου στα ματια μας  κι αυτο ειναι που με τρομαζει , πριν προλαβω να ονειρευτω μην εχει γυρισει η γη και δεν σε φτανω..
Θελω να δω το ηφαιστειο το κοκκινο της λαβας σου , θελω τα δακρυα να σβησουν την φωτια οταν κοντοζυγωνει και η μυγδαλια να μεινει μωβ σαν δειλινο μεσα μας..

αναρτηθηκε στο doc tv
http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG5073

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …