Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

all those moments will be lost?

Σου ελεγαν να μην πιστευεις , μα εσυ ησουν βεβαιος πως κατι υπηρχε  για σενα..
Σου ελεγαν , δεν υπαρχει μα εσυ την ακουγες να κλαιει  και να γελαει , την εβλεπες να ουρλιαζει και να σου ψιθυριζει με τον ανεμο λογια ολοδικα σου , την μυριζες καθε ανοιξη μαζι με τα νιογεννητα λουλουδια και την ενιωθες καθε φορα που εβρεχε να κολλαει επανω σου..
Σου ελεγαν εισαι τρελος κι ησουν σταληθεια τρελος για κεινη  , σου ελεγαν πως να σου λειπει κατι που ποτε δεν ειχες , μα δεν σου ελειπε στην πραγματικοτητα , ηταν μεσα σου .
Ηταν κι εκεινη που πιστευε , που δακρυζε καθε ανοιξη και οταν εβρεχε εβγαινε στον δρομο και χορευε σαν τρελη, ηταν κι εκεινη που σε περιμενε και εσφιγγε στα χερια της τις μερες και τις νυχτες ενα αορατο σκοινι που θα σε εφερνε κοντα της.
Σου εγραφε μερες , νυχτες ,μηνες και χρονια μα δεν ειχε διευθυνση ,πολη ,χωρα πουθενα δεν χωραγες και την εψαχνες σε θαλασσες και βουνα, σε πεζοδρομους και στενα δρομακια.
Ηταν κι αυτος ο κοσμος που δεν βοηθουσε και μεγαλωνε τις αποστασεις και εκλεινε τους δρομους και τα αεροδρομια, αναβε φαρους και σηκωνε τρικυμιες , τα τραινα εφταναν και ο ουρανος δεν χωρουσε αλλες προσευχες .
Ηταν και τα παιδια που ηξεραν την αληθεια και την συμπονουσαν χαριζοντας τις ζωγραφιες που σε εφερναν ακομα πιο κοντα.
Εκεινος θα εχανε λιγο λιγο την πιστη του οπως και εκεινη, οι θορυβοι της πολης επαψαν τους ψιθυρους της και το κρυο την απομακρυνε απο την βροχη , την εκλεισε πισω απο τζαμια βρωμικα, ανοιχτες τηλεορασεις και εναν χειμωνα που εκανε τα λουλουδια να παρουν μαζι τους καθε τι χρωματιστο.
Καποιοι ειπαν πως τρελαθηκε , εσπασε το τζαμι και το αιμα της ενωθηκε με την βροχη μα λιγο πριν του ψιθυρισε πως θα περιμενει αιωνια.
Εκεινος χαμενος σε μια πολυβουη πολη μπροστα απο μια βιτρινα ψαχνει για δουλεια οταν διαβαζει στο λερωμενο τζαμι του απεναντι κτιριου
θα σε περιμενω.
Ηταν η πρωτη τους συναντηση ..κι ισως η τελευταια..αλλα ποιος ξερει σταληθεια αν ηταν παντοτε ενα?

all those moments will be lost like tears in the rain?

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κ…