Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2013

Καρουζελ

Θελω να ανεβω στο καρουζελ.
Παντα την ενθουσιαζαν τα πολυχρωμα αλογα και οι μεταξωτες κορδελες, τα στροβιλισματα και τα ανακατα παιδικα γελια, ειχε και ενα διαφανο γυαλινο βαζο με ενα τσιγκινο καρο κοκκινο καπακι και ελεγε πως μπορει να μαζεψει μερικα γελια για οταν μεγαλωνε.
Την κοροιδευαν, πολυ την κοροιδευαν ομως δεν την ενοιαζε , ισα ισα καμαρωνε για την συλλογη απο γυαλινα ξορκια -προικα για την ενιλικιωση της.
Δεν ηθελε να μεγαλωσει , παρατηρουσε τους μεγαλους και κρατουσε σημειωσεις απο τα 9 της με συμβουλες λιγο πριν την ληθη.
Δεν ειχε βρει πως εχαναν το γελιο τους και το αντικαθιστουσαν με την υποψια γελιου , σαν ξινισμενο φρουτο παραγινωμενο της εμοιαζαν οι μεγαλοι που η γλυκια τους γευση αντικατασταθηκε με σαπια σαρκα, σαπια μυαλα φορεμενα στο σκληρο εξωτερικο τους περιβλημα.
Οχι δεν ηθελε να γινει σαν αυτους κι ετσι τραβουσε φωτογραφιες καθε τι που θα βοηθουσε να ανατραπει η συμφορα, διαβαζε ποιηματα στον ηλιο και αποχαιρετουσε το δειλινο με μεγαλα ματια εκστατικα , αποκο…

Δειλά ενα δείλι.

Να ενα απογευμα σαν κι αυτο ηταν κι εκεινο , ετσι μελαγχολικο και γεματο απο καπνο και μουσικη, ζεστο τσαι κανελας και τζιντζερ.
Χτυπησε την πορτα και μπηκε η σκια του μεσα της ,επειτα ακολουθησε το σωμα.
Η σκια εμεινε για πολυ.
Κουβαλουσε ξυλα και κοκκινο κρασι ,ειχε ενα χαμογελο μικρου παιδιου και το ενα απο τα δυο ματια του ελαμπε περισσοτερο.
Την φιλησε στοργικα στο μετωπο και μαγειρεψαν μαζι.
Εβγαλε την κιθαρα και καθησε στο πεζουλι αντικρυ απτο φεγγαρι κοιτωντας το στα ματια.
Εκεινο το βραδυ θα ζηλευε ακομα και το φεγγαρι, εκεινο το βραδυ τον ερωτευτηκε.
Μετα  ταξιδια και απουσιες, χειμωνες και καλοκαιρια.
Ομως καποιο απογευμα σαν και αυτο η σκια του ημέρωσε μεσα της και ξεχυθηκε στους τοιχους του μικρου διαμερισματος..

Κλεισε τα ματια.

Φυγε οσο ειναι καιρος ελεγε  φυγε τωρα που προλαβαινεις να σωσεις λιγο απο τον εαυτο σου και εκεινος ανοιγε το ντουλαπι και εψαχνε τον καφε, την κοιταζε για λιγο αδιαφορα και της εκανε νοημα να σταματησει να μιλαει.
Φυγε του φωναζε και εσπαζε ποτηρια και πιατα και εσπαζε μεσα της η οργη σαν κυμα σε βραχο, φυγε . Μα δεν εφευγε , ανοιγε την τηλεοραση εκανε ζαπινγκ.
Της εγνεφε καπου καπου να σωπασει και επειτα χανοταν παλι στον μαγικο κοσμο της αναισθησιας.
Οταν την γνωρισα ειχε μακρια ξανθα μαλλια  πλεγμενα σε χρυσαφενιες κοτσιδες και μελενια ματια που μαρτυρουσαν την γλυκοπιοτη λαλια της, την ρωτησα γιατι επεμενε σε μια τελειωμενη κατασταση  και με κοιταξε σαν αποπροσανατολισμενο κουταβι, ανασηκωσε τους ωμους της και αφου ηπιε λιγο απο το κρασι της, τυλιξε γυρω της μια μοχερ κουβερτουλα και αγκαλιασε τον εαυτο της για λιγο, ετσι μου φανηκε .. πως εκεινη την δεδομενη στιγμη , επρεπε να καθυσηχασει το σωμα της..
Τα ποδια της νευρικα χορευαν καποιο ειδος τανγκο κατω απο το τραπεζι και ο …

all those moments will be lost?

Σου ελεγαν να μην πιστευεις , μα εσυ ησουν βεβαιος πως κατι υπηρχε  για σενα..
Σου ελεγαν , δεν υπαρχει μα εσυ την ακουγες να κλαιει  και να γελαει , την εβλεπες να ουρλιαζει και να σου ψιθυριζει με τον ανεμο λογια ολοδικα σου , την μυριζες καθε ανοιξη μαζι με τα νιογεννητα λουλουδια και την ενιωθες καθε φορα που εβρεχε να κολλαει επανω σου..
Σου ελεγαν εισαι τρελος κι ησουν σταληθεια τρελος για κεινη  , σου ελεγαν πως να σου λειπει κατι που ποτε δεν ειχες , μα δεν σου ελειπε στην πραγματικοτητα , ηταν μεσα σου .
Ηταν κι εκεινη που πιστευε , που δακρυζε καθε ανοιξη και οταν εβρεχε εβγαινε στον δρομο και χορευε σαν τρελη, ηταν κι εκεινη που σε περιμενε και εσφιγγε στα χερια της τις μερες και τις νυχτες ενα αορατο σκοινι που θα σε εφερνε κοντα της.
Σου εγραφε μερες , νυχτες ,μηνες και χρονια μα δεν ειχε διευθυνση ,πολη ,χωρα πουθενα δεν χωραγες και την εψαχνες σε θαλασσες και βουνα, σε πεζοδρομους και στενα δρομακια.
Ηταν κι αυτος ο κοσμος που δεν βοηθουσε και μεγαλωνε τις αποστασεις κ…

Tο κορίτσι στην φωτογραφία

Παρατηρουσε την ιτια απο μακρια πισω απο το τζαμι του λεωφορειου, καθε μερα ιδια διαδρομη, ιδια πληγη.
Τσιγαρο, καφε και στομαχι γεματο νεκρες πεταλουδες.
Μεσα στο λευκο κτιριο με τα χιλιαδες καλωδια και τοις ψυχρες οθονες κρυβοταν ο πιο μοναχικος ανθρωπος του κοσμου πισω απο ενα γραφειο γεματο χαρτινα ονειρα και ενα κομματι ουρανου.
Ονειρευοταν μια μερα να απαλαγει  απο το ανθρωπακι που ειχε μεταμορφωθει  , εκεινο που πνιγοταν μπροστα σε ια λακουβα γεματη νερο στους δρομους της πολης ,που κρυβοταν πισω απο τα τεραστια προτζεκτ του και τον ελαχιστο χρονο.
Μοναχα το screensaver του ηξερε ποιος ηταν πραγματικα  ,ενα καταγαλανο τοπιο δεν ξεχωριζες ουρανο η θαλασσα.. ενα γελιο κρεμασμενο στα χειλη και ενα χερι που κρατουσε το δικο του.
Ενα χερι χωρις προσωπο ,χωρις μυρωδια και ηχο ,,χωρις ματια που δακρυζουν ,κραυγες που αποξενωνουν ,χωρις αγγιγματα που γδερνουν ..
Μπορουσε να γινει εκεινος.
Μπορουσε να ξεπαγωσει καθετι συντηρημενο μεσα του προσεκτικα και να ξετυλιξει τον μουδιασμενο εαυ…

Εξημερωσε με

Ενα ηφαιστειο μεσα σου, το ακουω να κοχλαζει απο την αλλη ακρη του τηλεφωνου.
Δεν σε βλεπω μα τα δακρυα σου φυτρωσαν μια αμυγδαλια  μεσα μου, που ολο ανθιζει την ανοιξη για να δροσιζει την μικρη μας αγαπη.
Κι αφου καιγομαι και κρυωνω ,ξυπναω και αποκοιμιεμαι στις αποστασεις μας , σου κλεινω τα ματια με ενα συννεφο να μην δεις τα πουλια που χανονται, μην φοβηθεις να πεταξεις μακρια.
Μικρες χαρες  και λυπες που θα ζησεις και δεν θα ειμαι εκει  να σου δινω φιλια που αργοτερα θα κρυβεις στην καρδια σου για παντα οπως οταν ησουν μικρος θυμασαι?
Καθε φορα που εφευγα σου εστελνα  με ενα μικρο φυσημα και το επιανες στον αερα και το εκρυβες εκει αριστερα στο στερνο σου.
Επειτα σκαρφαλωσες στα ποδια του για να με φτασεις και χορεψαμε εκεινο το τανγκο που δεν εμοιαζε καθολου με τανγκο , ενα σπαρακτικο διημερο ηταν μεσα στην αγκαλια μας που ταξιδεψαμε χωρις να κουνηθουμε.
Και φτασαμε ? δεν εμαθα ποτε τον προορισμο μας.
Και γνωρισαμε ο ενας τον αλλον?η  με βηματα μικρα σαν την αλεπου του μικρου π…

your hand in mine.

Να σου πω μια ιστορια?
Πρεπει να κοιμηθεις το βλεπω μα ακουσε την ιστορια μου.. Μην ανοιγοκλεινεις τα βλεφαρα , μιλησε μου δεν σε αναγνωριζω πια.
Η ιστορια μου θα σε ανακουφισει , αφησε το μυαλο σου να την δημιουργησει, κοιταξε με στον καθρεφτη το εχω αναγκη.
Ητανε λεει νυχτα και τα αστερια αυτοκτονουσαν στα ποδια της καθως ανεβαινε εκεινη την γελαστη ανηφορα, ο ουρανος της εριχνε κλεφτες ματιες και οι σκιες τραγουδουσαν ψιθυριστα μετον ανεμο να κανει πρωτη φωνη.
Η πορτα ηταν μισανοιχτη και τα φωτα σβηστα  την εσπρωξε και μπηκε μεσα, εκεινος ελειπε  , μια κουπα καφε και ενα τασακι γεματο τσιγαρα, οι κουρτινες χορευαν και απο εξω εμπαιναν ασημενιες χορδες που μαστιγωναν τους αδειους τοιχους.
Ηταν εκει κα η φωτογραφια της , επανω στην βιβλιοθηκη διπλα απο ενα βιβλιο που ειχε τιτλο , η μοναξια ειναι απο χωμα.
Πηρε στα χερια της την κορνιζα και κοιταξε για λιγο το ειδωλο της , εμοιαζε τοσο ξενη , τυλιγμενη σε μια μοχερ εσαρπα και με χειλια σφιγμενα εμοιαζε ολοτελα χαμενη.
Και βρηκε την θ…

Χαρισε μου ενα ουρανιο τοξο..

Ξυπνησε με ενα μελενιο χαμογελο στα χειλη , καπου μακρια καποιος αγαπαει και στο ονειρο το μοιραστηκε μαζι της.
Κλεισε παλι τα ματια σου , μετρησε μαζι μου συννεφα κι ας μην εισαι εδω , ειναι δωρο η μερα αυτη οπως και καθετι καινουργιο.
Μην ξεχασεις την αδικια , μην ξεχασεις τα ματια μου οταν αντικρυζαν τα δικα σου , θυμησου να εισαι ανθρωπος.
Σημερα θα τρεξεις στην θαλασσα , θα γεμισεις αλμυρα χαδια τα μαλλια σου ,θα μαλωσεις με τον βορια και θα δακρυσεις μπροστα στον κατακοκκινο ουρανο το δειλι, σημερα δεν θα ειμαι εκει αλλα θα μυριζω την αλμυρα και θα σου χαιδευω τα μαλλια , θα δακρυζω το δειλινο και θα χορευω στην βροχη.
Αυριο θα σιχτιριζεις τους καιρους ,θα βυθιζεσαι στον καναπε σου ,θα φοβασαι να κοιταξεις εξω απο το παραθυρο σου , θα κοιμασαι ξυπνητος.
Αυριο μην ξεχασεις το χθες ,θυμησου την θαλασσα , τον ηλιο που σβηνει , θυμησου εμενα , εσενα, ολους εκεινους που ξερουν να αγαπουν , ονειρευονται, φοβουνται ..
Χαρισε μου ενα ουρανιο τοξο ικετεψε..
θελω λιγο απτο κοκκινο  ισως …