Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μερες παραξενες. ( http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG4922 )

Δανεικά τσιγάρα και μισοτελειωμένη μπύρα στο χέρι. Κατέβαινε την κανιγγος και μιλούσε μοναχός του.
Τραχύ βλέμμα και χιλιοειπωμένα λόγια.
Συναντηθήκαμε στην στάση του μέτρο.
Με κοίταξε για μια στιγμή και έπειτα γέλασε δυνατά . ύψωσε ένα δάχτυλο  και φώναξε
-          χίλια χρώματα , χίλια αρώματα μα εγώ δεν σε ξέχασα ποτέ.
Άλλαξα  χίλια χρώματα. Είχα και τα θέματα μου βλέπεις  δεν μου άρεσε ποτέ να είμαι το κεντρικό θέμα.
Υστέρα χάθηκε .
Κουβαλούσα επάνω μου λίγα κογχύλια και ένα μενταγιον- φυλαχτό , δώρο της αδερφής μου.
Καμωμένο από λάβα, λάβα ηφαιστείου.
Το έσφιγγα ενστικτωδώς στο χέρι μου, το δεξί πάντα σαν να πατούσα κάποιο μαγικό κουμπί που θα έφερνε μπροστά μου  το καλοκαίρι.
Η τον εαυτό μου μέσα του.
Δεν με καταλάβαιναν. Με  κοίταζαν αλλά δεν έβλεπαν μέσα μου.
Που πάει όλος αυτός ο κόσμος πάντα αναρωτιόμουν και τους παρατηρούσα μέσα σε γραμμές τρένων να χάνονται έξω απτό παράθυρο.
Δεν θα τους έβλεπα ποτέ ξανά. Χιλιάδες άγνωστοι που δεν υπήρχε κάποιος λόγος για να τους φέρει κοντά μου.
Πάντα έλεγα πως είμαι τυχερή για τους φίλους μου, κανείς τυχαίος.
Όλοι είχαν συγκεκριμένο λόγω που βρεθήκαν στην ζωή μου και μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να τους αποχωριστώ.
Αυτό τον μηνά , παράλυτα αποχαιρέτησα έναν φίλο.
Έφυγε για μια καλύτερη ζωή στον Καναδά, είπε για λίγο μα δεν τον πιστεύω.
Έκλαψα με δάκρυα που είχα ξεχάσει πως κατοικούσαν μέσα μου.
Δάκρυα αποχωρισμού.
Ένα σύντομο καρέ με τις στιγμές μας και θυμάμαι μονό εκείνες που ήταν διπλά μου , ουσιαστικά, τα γέλια , τα πιόματα και τα όνειρα μας.
Τώρα έφυγε και το κενό είναι μεγάλο.
Το κογχύλι στην κανιγγος διπλά από το αυτί μου πρέπει να είναι γελοίο θέαμα σκέφτηκα και το έχωσα στην τσέπη μου.
Την άδεια τσέπη.
Κάποτε μου είπες πως είμαι διαφορετική και αισθάνθηκα σπουδαία, τώρα στα 30 μου δεν θέλω να είμαι διαφορετική.
Θέλω να μην φεύγουν οι φίλοι.
Να μην τελειώνουν τα καλοκαιριά.
Να κρατάν τα κογχύλια μου και να μην μοιάζω αλλοπρόσαλλη.

Να δουν και άλλoi τα χρώματα μου και ναι,  να τους θυμίσω κάποια που δεν θα ξεχνούσαν ποτέ..

δημοσιευτηκε στο doctv  http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG4922

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …