Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

flashmob


Ξυπνουσε με την ιδια αισθηση απωλειας.
το κοχυλι παντα διπλα στο κομοδινο,χαμογελουσε με τα χαλια της και στο αυτι της μετεφερε μυνηματα απο την θαλασσα, τα κυματα γεμιζαν τα ματια της και ο αερας μπερδευε τις σκεψεις της.
Μονη με ενα  ειρωνικο κοχυλι, ασχημη φαση φιλε μου.
Σηκωνε τον εαυτο της και του εφτιαχνε καφε, το βλεμμα εξω απτο παραθυρο χλωμο αντικρυζε εναν κοσμο αδειο απο εκεινη, ενα αστειο χωρις ηχο , αυτο ηταν.
Μια βουβη παραλαγη του εαυτου της. Ενα ηλιθιο αστειο.
Ανεργη για μηνες , μια σπασμενη τηλεοραση και κανενα χομπι.
Φιλους ανεργους , κανενα μεταφορικο στην συντροφικοτητα , πληρης αποξενωση και ταυτιση.
Η ιδια ενοχλητικη διαφημιση στο ραδιοφωνο , μορφασμοι αηδιας και επειτα μια μελωδια γνωστη
yann tiersen και το δωματιο γεμιζει φως και ζεστασια, στροβιλιζονται οι αναμνησεις σαν πολυχρωμο καρουζελ και το προσωπο του ζωγραφιζεται στα ματια της .
Καμβας τα ματια.
Ατυχος οποιος δεν ειδε στα ματια του να σχηματιζεται το απειρο, σκεφτηκε και ηθελε απεγνωσμενα να ακουσει στερεονοβα, ηταν η συνδεση της με το χτες ,
 με το 16 χρονο κοριτσι που ηταν καποτε, με τα χρωματιστα μαλλια και τα διαφανα ματια που ολους τους χωρουσαν , το κοριτσι με την καρδια μπαλονι που με μια ανασα της εκτοξευε στο απειρο που τοσο αγαπησε..
Υστερα σιωπη , το κοχυλι ξεγλιστραει απο το χερι της και ο αερας κλεινει μανιασμενα το παραθυρο, η ματια εξοστρακιζει τις σκεψεις και ανοιγει την πορτα .
Αυτη την φορα καποιο ηλιοβασιλεμα θα της ψιθυρισει την απαντηση ..
Ειναι σχεδον βεβαιο πως μονο το ηλιοβασιλεμα γνωριζει..



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …