Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η cherry & η τσιχλοφουσκα.


Δεν ειχε καταλαβει πως αυτο που της ελειπε πιο πολυ απο ολα , ηταν ο εαυτος της.
O διαλογισμος που της ειχαν "πουλησει" δεν φτουραγε πια και ολοενα πιο πολυ με διαολισμο εμοιαζε.
Ανυσηχη και μονη προσπαθουσε να μαζεψει τα καλοκαιρια μεσα της, να τα στριμωξει στον επερχομενο χειμωνα , υποχρεωσεις και ρουτινα , πρωινο ξυπνημα και δανεικες σκεψεις μηπως και γλιτωσει απτον εαυτο της.
Ναι δεν ακουγε τις σκεψεις της τελευταια, ειχε βρει τροπο να τις αγνοει, αλλοτε τους εβαζε μουσικη στην διαπασων και χορευε στα σκοταδια κι αλλοτε γινοταν εξαιρετικα αορατη.
Του κρυβοταν μεσα σε βιβλια και ποιηματα της αγαπημενης της πλαθ , σε συνταγες μαγειρικης και βολτες με το ποδηλατο στην πολη , εψαχνε συνεχεια καινουριες κρυψωνες μα ολο σκονταφτε στις σκεψεις..
Ματαια εμοιαζαν ολα στις συναντησεις τους, οι σκεψεις ανταριασμενες γεματες θυμο και θλιψη την στριμωχναν στην γωνια οπως τοτε που ηταν μικρη και η τιμωρια ηταν να ανεχτει τον εαυτο της εκει στην γωνια του σπιτιου , βουβη.
Να σκεφτεις αυτο που εκανες!
Καλυτερα να σκεφτεις αυτο που δεν εκανες , ηταν το μοτο της εκτοτε κι ετσι εμεινε προσκολλημενη σε αυτη την σκεψη , ονειροβατωντας τις περισσοτερες απο τις μερες της.
Θυμασαι αραγε το παιχνιδι που εβαζε την μαρια στο σκαμνι? ναι αυτο το συναισθημα φιλε μου, στο σκαμνι με εναν κοσμο να στροβιλιζεται και να μοιαζει με αστρικο χαρτη πανω απο το κεφαλι μου, εγω το σκοταδι , ναι.
Kρυμμενη αλλο ενα απογευμα στην ταρατσα , με την φιλη της την τσιχλοφουσκα  η γατα καποιου ενοικου με δανεικο ονομα.
Ηταν στειρωμενη και ροζ. Σαν τσιχλοφουσκα χωρις γευση, μονο μιαουρισμα και αγαπες, της θυμιζε τοσο πολυ το χρωμα του ηλιοβασιλεματος που την πρωτη φορα μα τον θεο γιαυτο την ανεβασε εω πανω.
Ετσι με ποδια να κρεμονται κατω απο τον πολησυχναστο δρομο και μια τσιχλα αγευστη να χαιδευεται πανω της , αποφασισε πως ο κοσμος χρειαζεται καινουργιες λεξεις,
εννοιες.
Ονοματα.
Ισως αν αφησουμε πισω την παλια μας ζωη και  ονομα
ισως να υπαρχει ελπιδα..
Απο σημερα θα με λενε cherry!
Για φαντασου την cherry  και την τσιχλοφουσκα να κοιταζουν ενα ηλιοβασιλεμα? αστειο ακουγεται δεν νομιζεις?





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …