Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στην αιωρα μου κι εξω απο αυτην.



Δυο μερες ηταν μονο.
Αιωρα και φτηνο κρασι. 
Η θαλασσα ποτε αγριευε και ποτε γαληνια αντανακλουσε πανω μας.
Τις πρωτες ωρες βγαινει η πιεση που θελεις δεν θελεις την παιρνεις μαζι σου. Κλασσικα πραγματα , ρουτινιαρικα. Τα εφερα ολα? και λοιπα ψυχαναγκαστικα.
Επειτα συνειδητοποιεις πως δεν χρειαζεσαι τιποτα για να εισαι καλα.
Χαλαρωσαμε και αγκαλιαστηκαμε σαν να το εννοουσαμε. Καταληξαμε πως στο τελος του διημερου το εννοουσαμε περισοτερο.
Ξερεις , ευγνωμοσυνη. Την νιωθουμε ακομα.
Ψωμι , τυρι φτηνο κρασι μια αιωρα , λιγοι καλοι φιλοι με καθαρια ματια και το ηλιοβασιλεμα ειναι βαλσαμο.
Ετσι νιωθω.
Το παιδι γυριζει ξυπολητο, γνωρισε φιλο λεει,  ειναι ευτυχισμενος  το βλεπω στα ματια του.
Μπαινοβγαινει στην θαλασσα και κολλανε τα χερια του παγωτο και χαλικια. Τα δεντρα τραγουδανε θα μου πει λιγο αργοτερα και θα νιωσω ακομα μια φορα το ιδιο συναισθημα.
Ευγνωμοσυνη.
Οταν το τηλεφωνο χτυπησε επανηλθα στην εκφραση που ειχα αφησει πισω στην αθηνα , συνοφρυωμενη και ευεξαπτη.
Μια οικογενεια πεινουσε. Διπλα μας , οχι στην αφρικη οπως παλια.
Ζητουσαν βοηθεια.
Τα παιδια , της οικογενειας δεν ειχαν φαει για μερες.
Ενοχες.
Απομακρυνθηκα και επειτα απο ωρα αφου βεβαιωθηκα πως ολα πηραν εναν δρομο, γυρισα στην παρεα μου , σε καποιο καμπινγκ στην κορινθο., στους φιλους μου και στην οικογενεια μου , με τα καθαρια ματια και τα λαδωμενα χαμογελα.
Τωρα μπορουσα να φαω, ο κομπος θα κατεβαινε λιγο πιο κατω .
Σιγουρα θα πεινουσαν κι αλλοι εκει εξω σκεφτηκα και πριν προλαβω να συννεφιασω , θυμηθηκα ολους εκεινους που λιγο πριν ετρεξαν να βοηθησουν την οικογενεια και χαμογελασα γιατι υπαρχουν ανθρωποι.
Η ζωη συνεχιζεται αρκει να προσπαθησεις , να μοιραστεις και να βοηθησεις.
Κυριως να νιωσεις .
Να κοιταξεις το παιδι σου στα ματια και να αναλογιστεις τα παιδια ολου του κοσμου.
Ευγνωμοσυνη για οσα εχεις. Τα λιγα η τα πολλα.
Το βραδυ τα υγρα αστερια εμοιαζαν τοσο κοντινα. Κοιμηθηκα στην αιωρα.
Απεγκλωβισα τον εαυτο μου απο τις μυριες φοβιες του.
Νιωθω διαφορετικη σημερα, λιγο πιο αισιοδοξη κι ας γυρισα στα ντουβαρια, το νεφος και την κινηση της αθηνας.
Γεμισαν τα ματια μου στιγμες και θαλασσα και φιλους και υγρα αστερια και ανθρωπια.
Κυριως ανθρωπια.

Ξερετε ποιοι ειστε. Σε εσας το χρωσταω
ευχαριστω. Σας αγαπω.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …