Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρώτη μέρα σχολείο.

Πρωτη μερα στο σχολειο.
Ξερεις, ιδρωμενες παλαμες και διερευνητικες ματιες.
Συγκινηση ,ενα βημα πισω. Μην δει.
Να εισαι δυνατος. Στεκομαι διπλα σου.
Πρωτος ερωτας και ελευθερια.
Μην αργησεις και κλεφτη ματια στο παραθυρο.
Υστερα η πορτα αργει να ανοιξει παλι,γραμματα και βιαστικες κουβεντες απτο τηλεφωνο.
Μεγαλωνεις και αυταπατασαι πως ζεις μεσα απο εκεινα.
Τα βλασταρια σου απλωσαν ριζες.
Τωρα αναπολεις ολες εκεινες τις πρωτες φορες και της θελεις πισω.
Το πρωτο κλαμμα.
Το πρωτο ιχνος γελιου.
Το πρωτο μα-μα.
Κυριως το πρωτο σαγαπω που σκιζει το δερμα και καρφωνεται στην καρδια ,μελωμενο.
Γυριζεις εκει καθε φορα.
Με τα ιδια ματια.
Ξερω.
Πονας.
Κρυωνεις.
Εισαι ερωτευμενος.
Δεν περασες το μαθημα.
Η καρδια μου χτυπαει τρελα για σενα.
Σου ειχα πει,φορεσες την ψυχη μου και βγηκες στον κοσμο.
Μην με παρεξηγεις ,ειναι η πρωτη μου φορα που γινομαι μαμα καποιου, η πρωτη φορα ολων των πρωτων φορων και σαγαπω γιαυτο.
Μου χαρισες την ζωη.
Με μαθαινεις αγαπη.
Για πρωτη φορα σου γραφω, ακομα κι αν δεν υπηρχες, εσενα θα ειχα επινοησει να αγαπω..
11 σεπτεμβριου 2013 ( ο μεγαλος κοσμος σου ανηκει)
Η μαμα.
Παντοτινα δικη σου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …