Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Vertigo.

Πονάει μια αρχή οσο ενα τέλος ,με ρώτησε;
Δεν είχα απαντήσεις μήτε αρχή και τέλος ημουν ολοτελα εξαυλωμενη μεσα στην ιδια μου την ζωη.
Σκορπισμενη σαν μισοτελειωμενο παζλ.
Τοτε να μου πεις ποιο ειναι το σωστο ,ελεγε και γελουσε η καρδια μου σαν παιδι.
Δεν το ηξερα το σωστο ουτε το λαθος.
Δεν ηξερα τοτε,αργοτερα θα μαθαινα.
Οι μερες που κυλουσαν διπλα του ,βουβες καποτε και αλλοτε χαμογελαστες ,μυστηριες και σκοτεινες γεματες αναπαντητα ερωτηματικα και παιδιαστικες απαντησεις.
Ο ηλιος ξερεις μοιαζει με την αγκαλια σου, ζεστη μα μακρινη συναμα την νιωθω, μα δεν την αισθανομαι.
Ποσες νοητες αγκαλιες σε πηραν?
Ποσες ανοητες βραδιες χαραμισες?
Ποσα δακρυα ναυαγησαν?
Καμμια απαντηση μονο ματια γεματα φουρτουνες και κυματα, αφρισμενα λογια που εσπαζαν σε βραχο.
Δεν καταλαβαινα τοτε.
Δεν ηξερα.
Ηθελα να ειχε ηχο ο παραδεισος που μου εταζαν ,ηθελα μοναχα γαληνη και μεσα στο vertigo της εποχης να παψω να στροβιλιζομαι.
Ηθελα να ειχα απαντησεις, να ειχε ο κοσμος απαντησεις.
Ηθελα για μια στιγμη να κοιταξω τα αθωα ματια σου και να μιλησω..
Για μια φορα  να υπαρχουν οι λεξεις.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …