Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μια μερα θα φυγω.

Ειναι το ξαφνικο που σε συνταραζει.
Θυμαμαι την πρωτη φορα που ο ιλιγγος φυτρωσε στην ζωη μου, ενα πρωινο χειμωνιατικο που η ισοροπια μου χαθηκε και ο χωρος και ο χρονος στροβιλιζονταν αδιακοπα,ενα bad trip στην πιο φυσικη του μορφη.
Σε δευτερολεπτα η ζωη σου βγαζει γλωσσα βουτωντας την στο κεφαλι σου.
Κανενα φιλτρο,μονο παρανοια και φοβος.
Παντα πρωτο ερχετε το κακο, μετα τα αγαπημενα προσωπα ισως λιγη λογικη μα ο φοβος τα κουκουλωνει ολα σαν μαυρο σκοταδι.
Δεκα μερες μετα στην πιο σταθερη μου κατασταση χωρις κυματα και αναγουλες η διαγνωση ηταν πλεον ξεκαθαρη. Ιλιγγος θεσεως.
Ποιας θεσεως ομως? Προφανως της θεσης την οποια ειχα φορεσει αφενος ρουχαλακι, που δεν με κολακευε αφετερου.
Στρες και  φοβοι,λιγα χαμογελα ενδιαμεσα ενοχικα και μια ρουτινα που με σημαδευε σαν πιστολι, ενα μονιμο πιστολι στον κροταφο.
Η μουσικη με εκνευριζε τελευταια και η αυθορμητη χαρα των αγαπημενων μου με μεταμορφωνε σε πινοκιο.
Ξυλινη, σαν την εποχη που διανυουμε.
Μοναχα που εγω αντεδρασα στον ιλιγγο θεσεως κι αν διερωτασαι πως ειναι απλο, καταργωντας τις θεσεις για τον εαυτο μου.
Καταργωντας τους ρολους μου και οχι τον εαυτο μου.
Παρατησα την δουλεια που μου "φορεσαν" γδυθηκα την ρουτινα μου και σκαλιζοντας την ζωη μου πριν το τελμα θυμηθηκα πως αποσυμπιεση για μενα ειναι το γραψιμο και ο γιος μου.
Αντεδρασα.
Δεν θελω να προσποιουμαι πως ζω,θελω να ζω.
Η επανασταση ξεκιναει απο την δικη μας ζωη,
Σκαλωνει η ρουτινα στο καυκαλο και στην πρωτη αναταραχη τσακ πληγη παλι,αιμα κοκκινο.
Δεν θελω να γινω ξυλινη παλι.
Ουτε να στροβιλιζομαι.
Δεν θελω να με κυριευει ο φοβος,ουτε να αργοπεθαινω σε μια δουλειά που μισω μοναχα για να επιβιωσω.
Θελω να γραφω και να ονειρευομαι εναν κοσμο που αλλαζει, ανθρωποι χαμογελαστοι ,δημιουργικοι και ελευθεροι μεσα στην ζωη τους,ουτοπικο το ξερω αλλα ασε με να τονειρευομαι μοναχα.
Αν μπορουσα θα φτιαχνα και ενα δεντροσπιτο και κει θα ζουσα,θα εκανα συλλογη ηλιοβασιλεματων και θα μιλουσα  στα δεντρα , αλλα ειπαμε σιγα σιγα,ενα ενα τα βηματα ας ξεκινησω απο τα απλα..
Αλλωστε το ξερω , μια μερα θα φυγω μακρια. Καπου που να μην ξερουμε.
Μια μερα θα φυγω.
Θα φυγω.



Σχόλια

  1. Υπάρχουν αυτοι οι ανθρωποι οι χαμογελαστοι οι δημιουργικοι οι ευτυχισμενοι...
    Είναι λίγοι αλλά το παλευουν και δεν υποχωρουν

    Μην σταματας να ονειρευεσαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειμαι μια απο αυτους δεν θα παψω ποτε να ονειρευομαι &να ελπιζω σε εναν χαμογελαστο κοσμο..

    αγαπη & δυναμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …