Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χωρις φτερα.

Καρεκλα αδεια , η παραλια ματωσε οταν ο ουρανος τους κοιταξε στα ματια.
Εκεινη & εκεινος.
Μοναχοι ,χωρις φωνη μονο ματια και μια πληγη κρυφη.
Η κλεψυδρα αναποδογυρισε και μαζι της η ζωη τους.
Μια μερα θα σε παρω απο εδω,μια μερα θα γινεις δικη μου ,ειπε.
Ηταν δικη του μα σε ξενα χερια.
Πως να προσποιηθεις πως ζεις?
Πως να συνεχισεις να περπατας με ραγισμενη καρδια?
Ζωγραφιζε σκιες τον ηλιο να μην ζεσταινει μεσα της το φως ,παρακαλουσε τα αστερια να τρυπωσουν μεσα της να χορευουν μονο για εκεινη.
Ηθελε αλλα ματια. Καινουργια.
Δεν ηθελε να αλλαξει θεση , οχι ηθελε να βλεπει διαφορετικα,οχι αλλο μεσα τους.
Να μαθει να μην ποναει.
Να μαθει τον εαυτο της πριν προλαβει να χαθει σε καποιο δειλινο.
Δεν ειχε αλλα λογια να σπαταλησει κι ετσι με αδεια χερια χτυπουσε το αυριο ,τιμωροντας τις σκεψεις.
Φουσκωναν οι λεξεις , αφριζαν μεσα της σαν κυματα. Οι αυπνες νυχτες της εσπαζαν σαν μεγαλο σπυρι μεσα της και το σκοταδι εφτανε ως το κοκκαλο.
Καθε πρωινο , ευχοταν το ιδιο ακριβως πραγμα , να ειχε φτερα λεει..
Να μπορουσε να αγγιξει το αδυνατο, ο ουρανος εμοιαζε με τον ερωτα της .
Φανερος στα ματια μα τοσο μακρινος.
Μα αν ειχε φτερα, σκεψου..αν ειχε φτερα θα τα αφηνε ολα πισω της και θα χανοταν στην αιωνια αγκαλια του.
Θα φορουσε τοτε ενα αστερι στα μαλλια τις νυχτες και την μερα θα ακολουθουσε ενα σμαρι πουλιων , θα φορουσε πανω της ολα τα περαστικα ουρανια τοξα κι ετσι θα ξορκιζε καθε σκοταδι απο μεσα της.
Μονη στην απεραντοσυνη.
Μονη με ενα αστερι στα μαλλια..
Χωρις φτερα.
Πως να πεταξεις χωρις φτερα?

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …