Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κρυφτό.

Ενα παιδι μετραει τα αστρα και το φεγγαρι της βρωμαει φοραει φτερα και γυριζει με τα μικρα της χερακια τον κοσμο αναποδα να του ανεβει το αιμα στο κεφαλι να παψει να κοκκινιζει μοναχα το φεγγαρι μπας και θυμηθει ο κοσμος τι θα πει ντροπη και δουμε μαγουλα να κοκκινιζουν ξανα.
Την κοιταζω να πλατσουριζει σε απανεμιες και να μαλωνει με τα κυματα στον βορια ,ειναι παντα εδω με τα καστρα της στην αμμο ,ειναι εδω ακομα κι οταν κοιμαμαι στα ονειρα μου τραγουδαει ,πλεκει πλεξουδες τα μαλλια της και γελαει με την σκια της.
Ειναι ενα κοριτσι αναμεσα σε χιλιαδες αλλα κοριτσια, ειναι το πορφυρο χρωμα του ουρανιου τοξου,ειναι ο ηχος της βροχης στον τσιγγο και η μυρωδια των σπιτικων κουλουριων της γιαγιας, ειναι απο ονειρο βγαλμενη κι ας λενε κριμα το παιδι ,εγω ελπιζω σε εναν κοσμο που θα μοιαζει πουπουλο στα ποδια της,εναν κοσμο που θα την δεχτει σαν αγκαλια ζεστη της μανας.
Ποσο ευχομαι να ναι ετοιμος ο κοσμος για σενα αγαπη μου, ποσο λυπαμαι που αναρωτιεμαι...

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …