Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άκανθας.

Στεκομαι παλι στο μισος.
Ανοιγω την οθονη και πλυμμηριζει αιμα κοκκινο ,δεν ειναι ουτε ελληνικο ουτε "ξενο" ειναι αιμα κοκκινο.
Εμφυλιος & μισος.
Πιανω τον εαυτο μου να μονολογει "καλα να παθουν" μα δεν ειμαι εγω αυτη,ειμαι η χειροτερη εκδοχη του εαυτου μου αυτο που φτιαξανε ,ειμαι μια ωρολογιακη βομβα που ρυθμικα φτανει στο τελος της.
Δεν ειμαι εγω αυτη.
Οι λεξεις κι αυτες ντυθηκαν με μισος και ολοι γυρω μου μοιαζουν εχθροι.
Στεκομαι παλι στο μαυρο,στο μαυρο μου μελανι που συμβαδιζει με τα μεσα μου,στο μαυρο που απλοχερα τυλιγει εναν κοσμο που σε τιποτα δεν με βρισκει συμφωνη.
Κοιταζω τον ηλιο και θυμαμαι τον ωχαδερφισμο ,την φραπεδια και τα all inclusive σου ,τα στραφταλιζε σου ρουχα και την νταντα που κυνηγουσε το παιδι σου οσο εσυ διαβαζες το περιοδικο  που πουλουσε την ψυχη σου.
Τωρα μισος και η λαμψη απτα κρυσταλακια σου χαθηκε,τα ρουχα σου ξεθωριασαν και η νταντα δεν σε ανεχεται πια.
Καποιος μου ειπε εχουμε πολεμο και του απαντησα οχι ακομα, το παιρνω πισω
Εχουμε πολεμο κυριως μεσα μας.
Ποναω.
Κουτσαινω σαν το σκυλι που λαβωθηκε,αναρωτιεμαι αν τα ψυχοσωματικα μου παλι με εμπαιζουν , η διαγνωση ακανθας στον αστραγαλο.
Τα αγκαθια μεσα μου μονοδρομος , δεν ειχα μονο στην καρδια τελικα..

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …