Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φυγαμε?

Τρυπωνεις μεσα μου και κατοικοεδρευεις για μια σεζον κι επειτα βγαινεις αλωβητος απο τις υστεριες και τα παραπονα μου που τα αδειαζω σαν χημικη τουαλετα πανω σου.
Εισαι η σταθερη τροχια μου,ουτε λακουβες ουτε μονοδρομοι ,απεραντοι δρομοι με θεα θαλασσα,αυτη των ματιων σου.
Σε ζηλευω.
Ζηλευω την ισοροπια σου και την φωνη της λογικης σου που βραχνιασε να μου ουρλιαζει να κατεβω απο το συννεφο.
Μαζι μετρησαμε ποτε αστρα?
Δεν θυμαμαι.
Δεν προλαβαμε να κανουμε σπουδαια πραγματα για εμας βλεπεις μας προλαβαν οι υποχρεωσεις ,τα ξενυχτια και οι αναγκες τους.
Καθε φορα λεγαμε του χρονου κι υστερα πιο πολλες υποχρεωσεις και θαβαμε τα ονειρα μας με τα ιδια μας τα χερια.
Αυτη τη φορα θελω να τα καταφερουμε, θελω να κοιμηθουμε αγκαλια κατω απο αρμυρικια,να κολυμπησουμε γυμνοι και να παμε θερινο σινεμα με πορτοκαλαδα μοιρασμενη στα δυο.
Αυτη την φορα θελω να με κοιτας στα ματια,να μου υπενθυμιζεις οσα καταφεραμε και οσα δεν καναμε ακομη.
Να σκαλισουμε δυο ονειρα και να τα δουμε να μπουμπουκιαζουν.
Και ας μην εχουμε λεφτα.
Εχουμε ο ενας τον αλλον.

Σχόλια

  1. Και ας μην έχουμε ζέστη.
    Και ας μην έχουμε κρύο.
    Και ας μην έχουμε Άγιο Βασίλη.
    Και ας μην έχουμε μαύρο Χριστό.
    Και ας μην έχουμε δεινόσαυρους.
    Και ας μην έχουμε πάντα Κυριακή.
    Και ας μην έχουμε Βόρειο Σέλας.
    Και ας μην έχουμε Ατλαντίδα.
    Αυτή η άλλη λέξη, δηλητηριάζει και μόνο που υπάρχει. Τη μισώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. κι οταν θα εχουμε παλι δεν θα εχουμε εμας..

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …