Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ελευθερια





Ξεχασες προφανως.
μονο αυτο εγραφε το σημειωμα επανω στο λευκο τραπεζι που του ειχε ζητησει να τριψει με γυαλοχαρτο και να του δωσει ζωη.
Γιατι η προηγουμενη ζωη του τραπεζιου ηταν τραυματικη ,το ειχαν χτυπησει χερια , δεν υπηρχε φαγητο επανω του και την τελευταια φορα βρεθηκε στα σκουπιδια μισοτσακισμενο,μα εκεινη ξυπολητη μεσα στην βροχη , με δακρυα ποταμια στα ματια, το εσωσε.
Το εσυρε ως την ακρη του δρομου και μολις εξαντληθηκε ,ξαπλωσε κατω απο το τραπεζι για να προφυλαχθει απο την βροχη και αποκοιμηθηκε ..
Ξυπνησε σε μια καινουργια ζωη, με καινουργιους φιλους,ταυτοτητα και σπιτικο.
Ειπε ψεμματα σε ολους. Οχι σκοπιμα.
Ηθελε να πεθανει τοτε βλεπεις και να γεννηθει ξανα.
Δεν πεθανε .
Απλα εξοντωσε τον παλιο της εαυτο και γεννησε εναν καινουργιο.
Το ονομα της ελευθερια,ετσι συστηνοταν και ειλικρινα της πηρε καιρο να το συνηθισει ,μα στο ακουσμα του ονοματος ενιωθε ενα ελαφρυ αερακι στο προσωπο της και στα μεσα της.
Την ερωτευτηκε οταν πισω απτο σοκακι ,στο καταπρασινο παρκο την ακουσε να ξελογιαζει με το τραγουδι της την μερα, κοκκινιζωντας μπροστα της ο ηλιος..
Το μονο πραγμα που του ειπε ποτε για το παρελθον της ,ηταν εκεινο το τρααπεζακι, τον εκλιπαρουσε με ματια απο φωτια να το ζωντανεψει,να σβησει απο πανω του τον πονο ελεγε, δεν κατλαβαινε εκεινος μα του το ζητουσε ολοκληρη και ετσι και εκανε.
Το ετριψε και το εβαψε καταλευκο, το στολισε γυαλιζοντας το με διαφανο βερνικι και το σπασμενο ποδι αντικατασταθηκε με ενα ολοκαινουργιο, ξυλινο.
Η ελευθερια και το τραπεζι της που ξαναγεννηθηκαν.
Δεν ηταν πια ξυλινοι,ειχαν κι οι δυο ζωη.
Τον αγαπησε πολυ μα δεν του μιλησε ποτε για το παρελθον, ελεγε,
ειμαι η ελευθερια που γεννηθηκα σε ενα λιβαδι στα 39 μου χρονια, ανακαλυψα την ζωη στον πλανητη γη και η αγαπη με βρηκε με ενα τραπεζικαι ενα ζευγαρι παπουτσια που με οδηγησαν ως εδω.
ειμαι η ελευθερια και ειμαι λευτερη.
ελευθερια.
Δεν ξεχασε λοιπον, θυμαται.
Κι οταν θυμασαι,υπαρχουν και μερες που δεν θελεις να θυμασαι γιαυτο φτιαξε μου συρταρακι στο τραπεζι του εγραψε..για τις μερες εκεινες..
Δεν θα ξεχασω ποτε.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κ…