Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το φιλι της ζωης.

Η μουσικη στο πικαπ τον εκνευριζε, τις φωναζε καθε λιγο να χαμηλωσει την φωνη κι εκεινη στην κουζινα της σιχτιριζε μια ζωη με εναν ερωτα μισοπεθαμενο.
Δεν μπορουσε να πιστεψει πως αλλαξαν τοσο,  καποτε ηταν χαρουμενοι , ακουγαν την ιδια μουσικη κι ανταλλαζαν γραμματα και ορκους, καποτε..τοτε που ησαν ζωντανοι μεσα σπτην σαρκα τους,ζεστοι και αγριοι στα παθη τους, τωρα χλιαρο τσαι γιασεμι, χλιαρη ζωη.
Με το ζορι καληνυχτιζαν ο ενας τον αλλο και με γυρισμενες πλατες στο σκοταδι και ενοχες να χορευουν πανω απο τα κεφαλια τους σε εικονισμα.
Κλεισε την μουσικη!
Η μουσικη ειχε σωπασει στην ζωη τους σαν αποτυχημενο σαουντρακ που δεν προσεξε ποτε κανεις, λογια που ειπωθηκαν κι ενωθηκαν με μπορες κατακλυζοντας τον ελαχιστο χωρο που περισευε μεσα τους.
Εμειναν μοναχοι μεσα στους εαυτους τους μη εχοντας να δωσουν η να παρουν , τηρωντας τον κωδικα καλης συμπεριφορας η ακομα καλυτερα ανοχης.
Συχνα ονειρευονταν αλλους , μοναχα ετσι ζεσταινονταν τα κρυα κορμια τους απο την εγκαταλειψη.
Η χειροτερη μορφη εγκαταλειψης του να υπαρχεις διπλα τους μα να μην εισαι εκει.
Οταν επαιξε το τραγουδι τους ,τυχαια καποιος σταθμος κοιταχτηκαν για ωρα, μπροστα τους περασε ολη τους η ζωη, οι δυσκολιες ,τα παιδια που μεγαλωσαν και εφυγαν, ποσο ερωτευτηκαν οταν συναντηθηκαν εκει στην γεφυρα που ο ηλιος εκανε τα μαλλια της να μοιαζουν με χρυσες ακτινες, αφησε τα πιατα ,τον πλησιασε και σταθηκε στα γονατα της , με δακρυα στα ματια του χαρισε 
ενα φιλι..
Το φιλι της ζωης..

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …