Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Νομιζω ονειρευτηκα την ζωη μου.



Ειχε αντοχη στον πονο.
απο τοσο δα παιδακι δεν ξοδευε δακρυα για τον πονο, ουτε στο πρωτο εμβολιο δεν εκλαψε ,ουτε οταν εχασε την μανα, μεγαλωνοντας.
Μοναχα που τον εκανε δικο της τον πονο, καταλαβαινεις? ηταν πιστο σκυλι στην πορτα της ψυχης της που αλυχταγε για ενα της χαδι.
Ετσι ολη της την ζωη την μετετρεπε σε κατι τραγικο, μοναχα ετσι ενιωθε καλα, ηταν οικειο συναισθημα ο πονος, καπως ετσι ξεκινησε να σημαδευει στο σωμα της χαραζοντας το ,λεξεις , ναι μικρες λεξεις που της θυμιζαν μερες ,νυχτες ανθρωπους και στιγμες.
Ηθελε να ποναει για καθε εναν απο αυτους , για καθε στιγμη κι οταν το αιμα κοκκινο ετρεχε τα ματια πλυμμηριζαν συννεφα και η μορφη της αλλιωτικη , στοιχειωμενη απο θυμησες και υποσχεσεις ,με σουφρωμενα φρυδια και γεματη φλεβες και ζωη, γεματη πονο.
Βλεπεις οι ανθρωποι που αγαπησε κατοικουσαν κατω απο το δερμα της.
Δεν ηθελε να πεθανει, οχι.
Ηθελε να ποναει ,ηθελε να τιμωρει τον εαυτο της που ζει χωρις εκεινους, ηθελε να νιωσει ξανα πως ειναι ζωντανη,
Οταν γνωρισε τον Ν. τα πραγματα αρχισαν να αλλαζουν , σαν να χαμογελασε ο ουρανος,σαν να χαμογελασε και εκεινη κρυφα κι ενοχικα.
Δεν πονουσε ,ισα-ισα που ενιωθε κατι αλλο, κατι καινουργιο, ενα πρωτογνωρο συναισθημα αγαλλιασης και χαρας, η αναγκη της να ποναει εξανεμιστηκε μεσα στην αναγκη της να ακουσει την φωνη του, να αγγιζει τα ακροδαχτυλα του και να αργοσβηνει στο σωμα του.
Με κλειστα φωτα, παντα.
Σκοταδι για τις θυμησες και τις λεξεις ,σκοταδι για τα χαραγμενα προσωπα στο δερμα που ηθελε να του δωθει ολακερο, σκοταδια για τα ματια που εκρυβαν μοναχα πονο.
Τα πρωινα ξυπνουσε με το ρολοι δυο ωρες μπροστα για να καλυψει τα γυμνα της χερια μα τα ματια φωναζαν , πεταγαν φωτιες δεν τα εσβηνε ενα ποτηρι  δροσερης χαρας κι ετσι με τον καιρο αποζητουσε τον πονο παλι, σαν ναρκομανης την δοση του , μια γερη δοση ρεαλισμου και συνηθειας, σαν  κερασμα ηρθε ο ερωτας μα μολις χορτασε η κοιλια ξυπνησε η ενεργεια της συνηθειας και ετσι παλι απο την αρχη στα κρυφα , εκει στα σκοτεινα σοκακια του μυαλου επλαθε σεναρια και ιστοριες, ο Ν εφευγε στα ονειρα της ,αλλοτε την απατουσε και καποιες φορες πεθαινε και γινοταν αστρικη σκονη , πονουσε τοσο δυνατα που δεν ηθελε να ξυπνησει , στους εφιαλτες εδινε ζωη, πως να ξεχασει σε μια εποχη η φυση πως μια ζωη μοναχα ξερει να πονα.
Ηταν μικρη βλεπεις οταν ολα εδραιωθηκαν στο μυαλο της, που στα σκοταδια την πλησιαζαν θερια, χερια δικα της να αποφυγει την αρρωστια, μα ηταν τα αλλα πιο μεγαλα πιο βαρια...
Τωρα ο Ν. ξυπναει ,χαμογελαει μα μεστα ματια διακρινει συννεφια, δακρυα κυλουν και το αιμα να λερωνει ενα χαμογελο λευκο σαν παγωνια.
Ηταν απογευμα σαββατου οταν εκεινη ειδε στον υπνο της μαυρα πουλια , ειδε την μανα να κατεβαινει στα σοκακια με το μαντηλι της δεμενο στα μαλλια, ειδε κι εκεινον να ατενιζει ενα μελλον που δεν την χωραγε εκεινη πουθενα κι ετσι να νιωσει ηθελε ζωντανη,
πηρε στα χερια το ξυραφι και εγραφε επανω της σαν να τανε μοναχη, οχι δεν ηθελε να πεθανει, μοναχα μια στιγμη να νιωσει ζωντανη.
Οταν εχασε τις αισθησεις της , την ξεγυμνωσε και στα χερια του την πηγε στο μπανιο, ειδαν τα ματια του μια ολοκληρη ιστορια ,που χε γραφτει πανω στην σαρκα την γυμνη.
Οταν ανοιξε τα ματια της ειδε εκεινον και εναν ηλιο δυνατο μεσα στο στομα του να γνεφει, οι αχτιδες του χρυσιζαν τα μαλλια και σκεφτηκε ποσο ομορφος ειναι..
Συγνωμη ειπε.
Ο Ν. την σκεπασε στα δυο του χερια και της ετοιμασε πρωινο, ισως και μια καινουργια ζωη.
Η ιστορια της θα στολιζε το σωμα μα η ψυχη θα καθοριζε την συνεχεια..

Τωρα ειδες..
Τωρα τα ξερεις ολα..
Τωρα ?
Τωρα ξεκιναει η δικη μας ιστορια που μεσα σου θα χαραχτει με χαρα  κι οταν θυμασαι να θυμασαι την ημερα , που μεσα  σντο σωμα σου εφερνες ζωη..

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κ…