Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άναρχες λέξεις.

Ακόμα εδώ.
Ακόμα μισώ τα παράθυρα και τα σβησμένα φώτα.
Κοιμήθηκα στην αιώρα για να βλέπω το φεγγάρι και την αντανάκλαση του στην πόλη.
Ενα αστέρι που αργοσβήνει και μια πολιτεία που βουλιάζει στο ίδιο της το αίμα.
Κάποιος κοιμάται στον δρόμο και το πρώτο κλάμα ενος μωρού συναντάει τον κόσμο μεσα απο την βουή της λήθης.
Δεν προφταίνω να χαρώ εχω τόσα να κάνω,ουσιώδες και ανούσια που ξέχασα να χαμογελάσω στις πιο όμορφες στιγμές μας.
Κάποιος κάνει απεργία πείνας κάποιος άλλος ελευθερώνεται πηδώντας μια γέφυρα κάποιος περιμένει ενα τρένο και εγώ ονειρέυομαι αεροπλάνα και ελευθερία.
Μετράω νεκρούς και εχθρούς μα πιο πολλα μου βγαίνουν τα αδέρφια.
Η εκατοστή μαίμου νικάει τον φόβο και οι φλέβες μου παλέυουν με την σάρκα.
Θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο ενω το άυριο μου έταξαν ανάπηρο
Θυμάμαι τα αστέρια και την γέυση της θάλασσας ,θυμάμαι την λέξη και την έννοια της μάνας μου.
Θυμάμαι την μέρα που περπάτησα μαζί με χιλιάδες άλλους και τα παιδιά που υπερνικήσαν μεγάλους.
Δεν εισαι αδύναμος.
Εισαι εγώ και ειμαι εσύ είμαστε ένα ολόκληρο ένα , άπλωσε χέρι ..ακολούθησε την μουσική..

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …