Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανοχη.

Το στομαχι μου ειναι αηδιασμενο ,οπως και το υπολοιπο σωμα μου κυριως η εκφραση που εχει εδραιωθει πλεον στο προσωπο μου.
Καμμια αισθηση πεινας η αναγκης μοναχα μουδιασμα οπως και τοτε που σε μια στιγμη η ζωη πηρε αλλη τροπη οταν εμαθα πως δεν μπορω να κανω τιποτα για να μην χασω αλλον ενα φιλο που νοσει.
Το βλεμμα του περαστικου τρυπησε την ψυχη και μπαζει νερα, ηταν κι αυτος βλεπεις στην σειρα για να ενημερωθει για τους ανασφαλιστους.
Μεγαλη ουρα σαν ενα γιγαντιαιο φιδι που ερπεται μεστην ψυχη μας,ενα γλιστερο ερπετο γεματο δηλητηριο ετοιμο να καταπιει οποιον φοβηθει.
Φοβαμαι.
Οταν ελεγα αερικο δεν εννοουσα να περιπλανιεμαι αδικα κοιταζωντας ταβανια ,διαβαζοντας ετικετες σαμπουαν.
Ειμαι 31 και θελω να μην παψω να ειμαι δημιουργικη, ειμαι ο εαυτος μου κι επαψα να με αναγνωριζω.
Ειχα στοχους που τους περικυκλωσαν διαφορα ερπετα και ετσι μαρμαρωμενα γυρευουν μιαν ανοιξη μεσα μου να αρχισουν να τρεχουν.
Φοβαμαι την πολυκοσμια,το τραινο και την βουη απο τα αυτοκινητα,φοβαμαι μην χασεις κι εσυ το γελιο σου,φοβαμαι μην μας καταλαβει το παιδι,φοβαμαι να μην θυμηθω τα ονειρα μου κι ετσι τα σκαλιζω σε λευκες σελιδες να μπουμπουκιασουν καποτε.
Ημουν παντα τοσο ρομαντικη μοναχα ενα πραγμα με εξοργιζε ,η αδικια.
Ποση αδικια γυρω μου?
Θα ηθελα να το βαλω στα ποδια ,ετσι κανω παντα αλλωστε μα λεω να το παλεψω μηπως αλλαξει ο κοσμος.
Κλεινω τα ματια και με βλεπω μεσα σε ενα αεροπλανο τι ειρωνεια για καποιον που η μεγαλυτερη του φοβια ειναι τα αεροπλανα,
Κοινωνια με ξεπερασες.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …