Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ναι αυτο ειναι πολεμος.





εξω απο το παραθυρο μου χιλιαδες πυροτεχνηματα αναβουν, καλοσωριζουν το καλοκαιρι τα μπουζουκομαγαζα τριβοντας τα γλττσασμενα χερια τους απο χαρα για την απιστευτη προσελευση προβατων που θα εμφανιστουν με περσινα η με φετινα συνολακια απο στοκατζιδικα στην μνημη της παλιας τους γλαμουριας.
Μεσα απο το παραθυρο μου ο πολεμος, μεσα μου κι εξω μου κι ενω ο πλουταρχος και ο σαββοπουλος μαζι με τον σφακιανακη και τους ομοιους τους πετωντας γαρουφαλλα και καπνιζοντας περσινες πουρακλες νοτισμενες απο την χωροχρονικη τους αθλιοτητα, λικνιζοντας τα κουφαρια τους αντι να κουναν το κεφαλι τους μπας και παρει μπρος στην τουρκια εχει πολεμο.
Τα δεντρα ,τα εμπορικα κεντρα ,τα φιλια στους δρομους και η απαγορευση του αλκοολ ειναι απλα η αφορμη για να χτυπηθουν ακομα και να χασουν την ζωη τους ανθρωποι στην πλατεια ταξιμ.
Αιμα και μπατσοι ,δακρυγονα και μια δημοκρατια μασκαρεμενη σε εφιαλτη.
Εχω πολυ θυμο και οργη μεσα μου εχω φτασει στο σημειο εκεινο που ολοι μοιαζουν εχθροι.
Βαρεθηκα τον κωλορατσισμο τους , τα χρυσαυγουλα ,την εμμονη στην βια, τον βιασμο της πραγματικοτητας ,τον πονο την φτωχεια μας και κυριως την φτωχεια του μυαλου μας.
Κουραστηκα να φοβαμαι .
Αλλα εσυ τρεξε φορα τα λαμε σου και προσποιησου πως ζεις, τραγουδα τα σκυλοτραγουδακια σου και μετα φαε πατσα στο κεντρο οσο ειναι καιρος.
ΣΕ ΛΙΓΟ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …