Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χαμογεlucky

 Δεν ηταν ιδια.
χοροπηδουσε τις σκεψεις δυο δυο και κατεβαινε τα πλατια σκαλια με κλειστα ματια, χαμογελαστη γεματη αερα στα χερια και στο μυαλο ,προσποιοταν πως αντεχε τα παντα.
Μιλουσε δυνατα και εφτιαχνε δικες τις λεξεις καινουργιες ,μπερδεμενες με αληθεια και ψεμμα, να αντεξει ο απεναντι την βαρυτητα του αγνωστου νοηματος στα μεσα της.
Την ειχαν κουρασει οι λεξεις .
Ετσι φανταζε διασκεδαστικο να ανακατασκευαζει λεξεις και να μιλαει οπως τοτε που ηταν παιδι κορακιστικα , αυτη την φορα ομως μιλουσε νεραιδιστικα,ξωτικιστικα και αερικιστικα.
Τα παιδια στην πλατεια την κοιτουσαν σαν να εβλεπαν ενα τεραστιο ζαχαρωτο να κινειται στον χωρο τους και τα μωρα απλωναν τα χερια, τα αθωα ματια της εσπερναν χαρα και οι ανθρωποι της εξιστορουσαν τις ιστοριες τους σαν να την ηξεραν χρονια, ηξερε να ακουει, ηξερε να βλεπει και να συναισθανεται, αγγιζε με ευκολια τα χερια και την ψυχη των αλλων.
Παντα τυλιγμενη στα πολυχρωμα ρουχα της και τα ξανθα μαλλια της ,κανεις δεν ηξερε που ζει η αν δουλευει, εμοιαζε να εχει τα παντα μα δεν ειχε τιποτα .Μονο τον εαυτο της.
Χανοταν σε εναν τεραστιο κηπο με μωβ αμυγδαλιες και γιασεμια , ενα παγκακι και ενα μικρο πηγαδι ,γυρω γυρω ενα σωρο γατες, ελεγε πως μιλουσε με τις γατες,πως την περιμεναν καθε μερα να φερει καλουδια, ελεγε πως και η ιδια ηταν γατα σε καποια προηγουμενη ζωη ετσι μπορουσε να κατανοησει τα αιλουροειδες καλυτερα απο τον καθενα.
Καποιοι τα ελεγαν ψυχροαιμα ,αναισθητα και διχως συναισθημα.
Για εκεινη ηταν ενα ματσο μουστακια ,μπαλες τριχωτες που ηξεραν να αγαπουν και να αναμενουν, να υπομενουν την βλακεια των ανθρωπων και να χανονται για ωρες στην αγκαλια του ηλιου ωσπου καποιος περαστικος να ερθει απτο υπερπεραν μιλωντας την γλωσσα τους.
Δεν ειχε αγαπησει ουτε αγαπηθει κι ηταν κριμα σκεφτονταν οι κυριες καθηλωμενες στις πλαστικες καρεκλες του στις υποσυζητησουλες τους, εξω απο την εκκλησια.
Εκει  στο νυφοπαζαρο ανεβοκατεβαιναν παλλικαρια και μικρες κυριες για να γνωρισουν τον ερωτα, στα σοκακια παιδια που καπνιζαν κρυφα πισω απο γυρισμενες πλατες και εκεινη μεστα χρωματα να απορει για τον κοσμο ετουτο, να κατεβαινει τα σκαλια δυο δυο και να αγαπαει μονο τον εαυτο της, να θελει να αλλαξει τον κοσμο και να ακουει ιστοριες, δεν την ενοιαζε να μεινει μοναχη μιας και μοναχη μεγαλωσε μεσα σε δρομους ,για σπιτι βλεπεις ειχε εναν κηπο δανεικο και για γονεις γατες που ξερουν να μιλουν.
Και αν ρωτατε αν αγαπηθηκε..αγαπηθηκε πολυ απο τα παιδια και την πλατεια, τις κυριες και το αγορι με τα πρασινα ματια, ποτε δεν την πλησιασε κανεις , μοναχα την κοιταζαν να χαμογελαει στο συμπαν,περιμεναν στωικα να την δουν λυπημενη για να πλησιασουν, μα δεν τους εκανε το χατιρι ποτε,εμεινε με το χαμογελο στα χειλη μεχρι το τελος...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …