Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ονειρουπολη




Ηταν μια πολη διαφορετικη απο ολες τις αλλες.
Οι κατοικοι που ζουσαν εκει  ηταν  ενας κι  ενας με μοναδικο  κριτηριο, μια καρδια ολογιομη , ανοιχτη ,ετοιμη να αλλαξει τον κοσμο με την δυναμη της.
Κανενα χρωμα, εθνικοτητα η θρησκεια δεν ηταν φραγμος, ετσι μπορουσες να δεις και να ακουσεις χρωματα και γλωσσες αγνωστες που ενωνονταν δημιουργωντας εναν τεραστιο κυκλο αγαπης.
θα επρεπε να κυριαρχει ασσυνενοησια ,μα οχι.
Τα σπιτια δεν ηταν πλουσια μα ηταν γεματα, οι πορτες ανοιχτες και η βλαστηση πλουσια, η καθαρια εικονα του χωριου το εκανε να λαμπει σαν διαμαντι .
Τα παιδια δεν ειχαν σχολεια μα αλανες γεματες παιχνιδια, κατασκευες ,ζωα και μαθαιναν να φυτευουν να καλλιεργουν την φυση και τον εαυτο τους.
Μικρες βιβλιοθηκες στολιζαν καθε δρομο ,καθε σπιτι και γωνια του μικρου χωριου.
Οι κατοικοι νοιαζονταν και βοηθουσαν ο ενας τον αλλον γνωριζοντας τον καθε ενα απο αυτους ονομαστικα, καθως και τις αναγκες του, ετσι καθε κυριακη μαζευονταν σε ενα τεραστιο γλεντι στην μεγαλη πλατεια ανταλαζοντας αγγιγματα , γευσεις και μουσικες  ο καθενας απο τα δικα του ηθη και εθιμα που κουβαλουσε απο την μητρικη του χωρα, ετσι γνωριζαν ολοενα και πιο πολυ ο ενας τον αλλον.
Κακια, φθονος και μισος δεν χωρουσε στο χωριο και καθε φορα που καποιος ξεσπουσε , τον συνετιζαν με την αγαπη τους οχι απομακρυνοντας τον μα αγκαλιαζοντας και μιλωντας του για ωρες, τον εβαζαν να παρατηρει τα παιδια ,τα γελια τους και την αγνη συμπεριφορα τους.
Μα αυτο που εκανε το χωριο μοναδικο ηταν
οτι ολοι εβλεπαν το ιδο ονειρο καθε βραδυ, ολοι οι κατοικοι απο τοτε που αποφασισαν να ανοιξουν την καρδια τους και τον εαυτο τους στην αγαπη ,καθε φορα που επεφταν να κοιμηθουν ονειρευονταν το ιδιο ονειρο.
Εναν κοσμο γεματο αγαπη ,μια γνωση εξω απο τις γραμμες και τα πρεπει, αγκαλιες απο χιλιαδες χερια ενωμενα , εξαλειψη του μισους και προσωπα χαμογελαστα, ξεχωριζαν στο ονειρο τα δικα τους μα εβλεπαν κι αλλα αγνωστα να προστιθενται ολοενα και πιο πολλα μεχρι που ο κυκλος θα εσπαζε, τα συνορα και ολοι μαζι θα ενωνονταν σε ενα , ενα ολοκληρο συμπαν που εσφυζε απο αγαπη.
Ξυπνησα με ενα χαμογελο γιατι ειχα και εγω το ιδιο ονειρο κι αναρωτιεμαι αν ειμαι ηδη κατοικος της ονειρουπολης γιατι εδω μεσα στο μισος και στην κακια δεν χωραω ,περισσευω κι απτα ονειρα σας ακομα, γιαυτο αφηστε με να κοιμηθω μην με ξυπνατε παρα  μονο οταν αυτος ο κοσμος ,ξυπνησει..

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν φοβαμαι, να φοβηθω.

Δεν φοβάμαι να φοβηθώ , φοβάμαι όμως την αυθυποβολή. Αποφάσισα να συνεργαστώ με τα εσώτερα μου αλλά πραγματικά βρίσκω αδικαιολόγητο να επιβάλλω στον εαυτό μου την μιζέρια. όλα αυτά λοιπόν τα σκέφτηκα όσο ανάπνεα από την μύτη και επέτρεπα στον εαυτό μου να αφέθει για λίγο στους ήχους γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι ποσό καταλυτικό ήταν όλο αυτό για μενα φίλε, πραγματικά ειχα μια στιγμή απέραντης ευεξίας και διαυγείας. Είπε , να φέρετε στο μυαλό σας κάτι που σας δίνει χαρά και ξάφνου πίσω από τα κλειστά μου ματια σπρώχνονταν πρόσωπα για να πάρουν θέση, ένα ηλιοβασίλεμα που με σημάδεψε και η αγκαλιά της μάνας. Ένα χαμόγελο στόλισε το προσωπο μου και οι μύες του άρχισαν να αντιδρούν μιας και εδώ και πολύ καιρό δεν ειχα ένα ουσιαστικό χαμόγελο, μονό μονόπρακτα και συσπάσεις , συνοφρύωμα και απορία , αν κοιταχτείς στον καθρέφτη βάζω στοίχημα πως θα δεις καθαρά τις γραμμές του προσώπου σου και την πορεία της ψυχοσύνθεσης σου. Ίσως αυτό να σε ξυπνήσει , γιατί στο λέω φίλε μου εμένα λειτούργησε. Όλ…

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Σαν, sun ..

Σαν ηλιοβασιλεμα.
κοκκινα ματια και αλμυρα στα χειλη, δακρυα που πνιγονταν σαν λεξεις σε ενα χαμογελο.
Με ρωτουσε συχνα πως τα περναω ,μα εγω δεν περνουσα ουτε σαν σκια ουτε σαν σκεψη απο το μυαλο του κι ετσι σιωπησα.
Σαν καλοκαιρι.
Στα ηχεια να παιζει δυνατα κατι που αγαπουσες και να κλεινεις τα ματια  για να τον  φερεις κοντα σου,  παγωμενη γρανιτα και χωροχρονικες βολτες ,
να καινε τα ματια και η καρδια απο την αλμυρα κι η ζωη σου ανοστη χωρις εκεινον.
Σαν μια ατελειωτη βουτια.
Πνιγοσουν μεσα σου κι αυτο το καταλαβα εκεινο το δειλινο  που ειπες πως βλεπεις κι εσυ το ιδιο ονειρο και με κατευθυνες σε εκεινο τον πλανητη.
deja vue και υγρα φιλια στο πιο σκοτεινο μερος του κοσμου , εκει που δυο αδεσποτοι σκυλοι μαζευαν κυμματα και μαθαιναν πως αγαπιουνται οι ανθρωποι  και για πρωτη της φορα ειδε πυγολαμπιδες.
Σου κλεινω τα ματια, τεντωνω τα ποδια για να φτασω ως τον λαιμο σου ,φιλαω την πλατη σου και εσυ γυριζεις, οχι οπως αλλοτε μοναχα το προσωπο και χαμογελας, κερναω παγωτο σου εχω κ…