Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ονειροπαγιδα



Με σκεφτεσαι ακομα? Η φωνη στην αλλη γραμμη του τηλεφωνου σιγησε και κατι ξεψυχησμενα οχι , σωπασαν κι αυτα. Ακομα περνουσαν μπροστα στα ματια της εκεινα τα απογευματα στην αποβαθρα, με τον ηλιο στα ματια και μια γονιμη ελξη πανω απο τα κεφαλια τους. Δεν μιλουσαν πολυ , ενα νοημα αρκουσε και μετα δωματια νοικιασμενα, ανασες μακροσυρτα βραδια αδηφαγα, αχορταγα φεγγαρια και λογια , λογια παγιδες. Παγιδα ηταν κι εκεινος , η ονειροπαγιδα της. Ηταν ξεκαθαρο ελεγε την μια την αλλη σαγαπω και της εκλεινε τα ματια κι οσο δεν εβλεπαν τα ματια, πεινουσαν τα μεσα της για κεινον, να τον χορτασει μα δεν τον χορτασε ποτε. Μια εποχη ηταν μονο. Ενα καλοκαιρι που επλεκε ονειρα και μαζευε κοχυλια. Μια ονειροπαγιδα δικη της κρεμασμενη στο στομα του, καθε λεξη βλεπεις εχανε το νοημα της κι αποκτουσε νεο νοημα μεσα της. Ολα δικα της τα ηθελε. Της τα πηρε ολα και εφυγε κι ετσι δεν εχει παρα μονο τα ονειρα, σκονισμενα γιαυτο μην την ρωτας αν σε σκεφτεται ακομα, ρωτησε την αν επαψε ποτε ..να ξεσκονιζει. Ονειρα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …