Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οχι αλλα αντιο.



Βαρεθηκε να χανει.
οχι πως ηθελε μονο να κερδιζει, εστω μια ισοπαλια να αναπνευσει για λιγο το μυαλο που τρεχει με χιλια και αποκαμωμενο να γυριζει απο απωλεια σε απωλεια, πεφτει σε χειμερια ναρκη μεσα στο καλοκαιρι.
Το καλοκαιρι που υποτιθεται πως ειναι η αγαπημενη εποχη της καρδιας.
Εκλεινε ολοενα τα αυτια μα τα ματια το ζουσαν, ειχε στερεψει απο αγγιγμα και αγαπημενους,μοναχα κριτικη και ατερμονοι φοβοι που εγκξαθιστανται στην καθημερινοτητα της.
Ειχε κανει ευχη οταν επεσε το αστερι εκεινο να την παρει καπου μακρια, καπου που να μην ξερουν, να μην ακουν ,να μην τρεχουν σε λευκα δωματια, μονο να νιωθουν.
Δεν προλαβε.
Τον προλαβε η αρρωστια.
Τωρα μονο ενιωθε.
Πονο και θυμο και εκεινο το ρηγμαδογιατι παλι αξεσουαρ κολλημενο στο μετωπο.
Οταν ξεκινησε να γραφει του μιλουσε για ωρες στο τηλέφωνο , ειχε παντα την ιδια συμβουλη,
να εισαι ο υπεροχος εαυτος σου ,ελεγε οχι εκεινος ο αλλος που αγανακτει και θυμωνει, εκεινος που θελει να αλλαξει τον κοσμο ,μπορουμε ετσι δεν ειναι,αναρωτιοταν?
Ξεκινησαν να γραφουν μια ιστορια μαζι, μικρες προτασεις που σταματουσαν εκει που γεννιονταν οι λεξεις του αλλου, δυο ανθρωποι, μια λευκη κολλα χαρτι ,μια απεραντη συμπαθεια και ενα δυνατο ,πλουσιο χιουμορ που την εκανε να γελαει μεχρι δακρυων.
Την κοιταζε ενα μικρο παιδι που εκλαιγε με λυγμους και φωναζε στην μαμα του πως εκεινη η κυρια εκει κλαει και γελαει μαζι.
Κι ομως εκλαιγε και γελουσε μαζι ,διπλωνοντας τα χερια στο προσωπο ,πλαισιωμενη απο χιλιαδες συννεφα που μαζευτηκαν πανω απο το κεφαλι της και αρχισαν να εκτοξευουν δακρυα .
Οταν εμαθε πως αρρωστησε ,εστειλε ενα μυνημα, εγραφε προβλημα στοπ, μην ανυσηχεις στοπ, θα τα καταφερουμε και μια ηλεκτρονικη κιτρινη φατσα να χαμογελαει.
Κιτρινησε εκεινη.
Μηνες παλεψε, μεσα εξω δωματια και πονοι αφορητοι, φιλοι και γελια αναμεμειγμενα με δακρυα στους διαδρομους, γραμματα και μουσικες που μονος εκεινος ηξερε να αναλυει σαν να γραφτηκαν απο τα χερια του ολα τα σαουντρακ του κοσμου.
Δεν πιστευε πως θα φυγει ο γιωργος, ποτε δεν το πιστευε , ηταν  υπερηρωας , δεν υπηρχε η πιθανοτητα να το βαλει κατω . Δεν ηθελε να πιστεψει πως θα τον εχανε κι ομως εφυγε ενα πρωινο του μαιου, επιετα απο μια γενναια μαχη ,κοροιδευοντας τον θανατο βγαζοντας του πενα και με μια καρδια που δεν θα παγωσει ποτε.
τελευταιο μυνημα του
.θα ανταμωσουμε συνεχισε να μου γραφεις στα συννεφα νεραιδουλα μου..

τα λεμε φιλαρακι μου...


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …