Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποτιζε την ψυχη και κοιτα την να ανθιζει..





Το μονο που προλαβε να δει ηταν ενα τεραστιο χαμογελο , ενα χαμογελο σαν εκεινα που ειχε ξεχασει τα εκτυφλωτικα που ζεσταιναν ακομα και την πιο κρυα καρδια, εκεινα που τρυπωναν στο μυαλο σου κι εφτιαχναν φωλια σαν εμβρυα ,θυμιζοντας σου να ταιζεις την καρδια σου.
Της φωναξε ,μοιαζεις με ξωτικο και ετρεξε βιαστικα να μπει στο επομενο τραινο και να χαθει στην ζωη του λιγα λεπτα αργοτερα.
Εχεις νιωσει ποτε σου να τρακαρεις με την ευτυχια, εκεινα τα ευτυχηματα που σε κανουν να συνειδητοποιεις ποσο ομορφη και παραξενη ειναι αυτη η μικρη διαδρομη στην ζωη.
Λιγο πριν ειχε φυγει απο το μεγαλο κτιριο με τους καταλευκους τοιχους και τα συνθηματα ,τα βλεμματα των ανθρωπων εδω κρυωναν την ψυχη της, ολοι εμοιαζαν φοβισμενοι και απομακροι χαμενοι στην δικη τους μαχη, ειχε πει μολις βγω απο εδω μεσα θα ζησω.
Ξεχναμε την ουσια.
Ανοιγουμε τα ματια καθε πρωινο και ξαναγεννιομαστε  , ο θανατος ειναι παντου στις ειδησεις ,στους εφιαλτες , στους αποχωρισμους ..
Αναλογιστηκε ποσες φορες ψιθυρισε μεσα της θελω να πεθανω και ποσες θελω να ζησω και ηταν τοσες πολλες φορες οι φορες που φλερταρε με τον θανατο ,μοναχα μια φωναξε θελω να ζησω κι αυτη μολις της ανακοινωσαν πως νοσησε.
Εκεινο το πρωινο ενιωσε σαν καταδικος στο ιδιο της το σωμα, χρονια φυλακισμενη στην εικονα της, στην δουλεια ,στο φαινεσθαι, να παρει σπιτι,δανειο,να παντρευτει να κανει παιδια, να πληρωσει την δεη το νερο ,τοσα πολλα πρεπει ,πουθενα θελω, ειχε ξεχασει να θελει.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ!!!!

Ποσο ομορφο ειναι να θελεις , ειναι η κινητηριος δυναμη για να εχεις.
Ετσι εκεινο το μαγικο πρωινο εζησε,
περασε τον δρομο και αγγιξε τα φυλλα απο τα δεντρα που αγερωχα εστεκαν πανω απο την γκριζα πολη, μπηκε στο τεραστιο παρκο και χαμογελασε στα παιδια , ειδε ενα ζευγαρι υπερηλικων να κρατιουνται χερι χερι και ενα σμαρι γλαρους να χορευουν στον ουρανο.
Ειδε κι εκεινον , ενα χαμογελο και μια φραση
εκαναν την χαρα να την γαργαλαει ολη μερα.
Ηθελε να τον ξαναδει, ηθελε εκεινο το χαμογελο να φωτισει τα μεσα της, ηθελε ολο ηθελε..

κι οταν θελεις , εχεις..
αρκει να ταισεις την καρδια σου, να μην ξεχνας να της υπενθυμιζεις να θελει, να χτυπα δυνατα απο χαρα , να χαμογελαει.
Τα θαυματα ζουν αναμεσα μας, αρκει να μην προσποιεισαι πως ζεις, ζησε.
Η ζωη δεν ειναι εκει εξω ,ειναι μεσα σου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

.

Διάφανες σταγόνες φτιάχνουν κόσμους στο δέρμα .
Μια πόλη γίνετε ολόκληρη το λιμάνι των δακρύων της, τα όνειρα σου καράβια στα ανοιχτά.
Ουρανοί ανοίγονται μπροστά σου αγγελούδι μου κι εμείς στα αστέρια θα σου στέλνουμε προσευχές.
Ποιος ξέρει οι λέξεις αργά η νωρίς θα ειπωθούν ξανα,ποιος ξέρει αν ματώνουν τα σύννεφα.
Ηταν ενα χαμογελο ειπαν
Ηταν μια τεράστια καρδια ειπαν
Ηταν οσα ονειρεύτηκε.Ειναι  και θα ειναι παντα .
Ειναι.
Θα ειναι για παντα.

Δεν ξέρω αν ξερεις

Δεν ξέρω να γελάω.
Ξέρω μόνο να κουνάω τα χέρια μου δεξιά κι αριστερά κι έτσι αχαρα να πέφτουν στους ώμους σαν να ήταν βροχή σε αυγουστιάτικο δρόμο.
Δεν ξέρω να μιλάω.
Μόνο να νιώθω όλα όσα ξεσκίζουν τα μάτια μου.
Δεν γνωρίζω αλλά θέλω να σε μάθω.
Δεν με αγγίζουν αλλά πόνεσα πολύ.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά σαν ταινία ξεδιπλώνονται όλα μπροστά μου.
Ξέρω να αγκαλιάζω και να γεμίζω χρώματα το σκισμενο τετράδιο.
Ξέρω να μετράω δάκρυα και σύννεφα.
Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά σε σκέφτομαι.
Ναι σκέφτομαι.
Και έπειτα τα χέρια πάλι στους ώμους σβήνουν δρόμους κι οδηγούν σε θάλασσες.
Θέλω να σε μάθω.
Να σε δω.
Να αναπνέω .

panic a fuck

Και οι δυο ειχαν κοινο στοχο.
Να μπουν ο ενας μεσα στον αλλο , εκεινος κυριολεκτικα,εκεινη μεταφορικα( οχι πως η αλληλεπιδραση θα την χαλαγε).
Μετα απο πολλες εισαγωγες,εξαγωγες,απειρα μπουκαλια φτηνου κρασιου και τηλεφωνηματων μεστην νυχτα,νικητης ηταν εκεινος.
Γεματος εμπαινε,γεματος εβγαινε.
Εκεινη?
Αδεια και ανικανοποιητη,απτον οργασμο της σχεσης.
Ηθελε να εισχωρησει στο πετσι του μπαινοντας απτο ματι του(το εβλεπε σε ονειρο σου λεω!)  και κατεβαινοντας απτον λαρυγγα με γογγυτο να κατσικωθει στην καρδια του, αμ δε ομως, fuck buddies.
Τι να κανει , τι να πει, καθως εξαντλησε ολες τις πιθανες "παγιδες" συναισθηματικου μπλεξιματος και ξαπλωσε φαρδια πλατια σε ολους τους καναπεδες των κολλητων της κανοντας ταβανοθεραπεια και εφοσον υπεραναλυσε ολες του τις κινησεις κατεληξε στο να μεινει και να το ευχαριστηθει μεχρι να ερθει εκεινο το παλιαλογο με τον πριγκηπα πανω που ερχετε μαλλον απτην ζανζιβαρη και εχει χαθει (δεν εξηγειται αλλιως).
Η σαρκα αδηφαγα παιδι μου , εκαιγε …